หลินเสี่ยวกุยไม่พูดอะไร
สาวน้อยเอ่ยเสียงเรียบ "คำขวัญของเซิ่งหลานคือ ความเป็นเลิศและเกียรติยศ"
"ที่นี่มี 33 คณะ 54 ภาควิชา 16 วิทยาลัย"
"ครอบคลุมทั้งสายวิทย์ สายวิศวกรรม สายศิลป์ สายศิลปกรรม ประวัติศาสตร์ ปรัชญา เศรษฐศาสตร์ การจัดการ นิติศาสตร์ ครุศาสตร์ แพทยศาสตร์ และสหวิทยาการ"
"ด้านบุคลากรสายสอน เอามหาวิทยาลัยทั้งประเทศมารวมกันก็ยังเทียบไม่ติด มีนักวิชาการประจำสถาบันเกือบ 130 ท่าน และนักวิทยาศาสตร์ ศาสตราจารย์วิจัยจากวงการต่าง ๆ มาเป็นอาจารย์พิเศษ"
"แม้แต่คนที่เคยคว้ารางวัลระดับนานาชาติหลากหลายสาขา นายก็เห็นได้ง่าย ๆ ที่เซิ่งหลาน"
หลินเสี่ยวกุยถึงกับตะลึงไปครู่หนึ่ง
เหรินถังพูดต่อ "อาจารย์ทุกวิชา ในสายตาของนายคือครูที่ไม่สนใจความเป็นความตายของโควต้า แต่เบื้องหลังพวกเขาล้วนมีประวัติอันรุ่งโรจน์ เป็นที่ใฝ่ฝันของนักเรียนธรรมดานับไม่ถ้วน"
หลินเสี่ยวกุยตวาด "พอได้แล้ว ในที่สุดแกก็พูดสิ่งที่คิดอยู่ในใจออกมาจนได้"
"อาจารย์พวกนั้นเห็นคนตายก็ไม่ช่วย พวกเขามีสิทธิ์อะไรถึงได้รับความเคารพ?"
"แล้วก็ตัวแก ที่หันหลังให้เพื่อนที่โตมาด้วยกัน ทิ้งกลุ่มต่อต้าน แล้วไปเข้ากับคณะกรรมการ อย่างนี้จะมีสิทธิ์อะไรมาอวดดี?"
"แกอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเขามาตลอด มองความทุกข์ของฉันเป็นลมเป็นแล้ง"
น้ำเสียงเหรินถังเบาลง "พวกเขามีหน้าที่อะไรต้องช่วยนาย? ฉันมีหน้าที่อะไรต้องตามนาย?"