เหรินถังยื่นมือเข้าไป ลูบเจ้าตัวน้อยก้อนนั้นในจิตสำนึกเบา ๆ
“คำพูดพวกนั้นถึงจะพูดให้เสิ่นเหยี่ยนฟัง แต่มันก็เป็นสิ่งที่ฉันคิดจริง ๆ” เธอเอ่ยเสียงเบา
“ดอกลิลลี่แห่งหุบเขาสีขาว เกิดมาเกลียดเลือด กลิ่นคาวเลือด ที่กระเด็นใส่ตัว”
“ดังนั้นฉันเกลียดระบบรังแกของเซิ่งหลาน จริง ๆ”
“รวมถึงร้านแบรนด์หรู งานสังสรรค์ล่าเหยื่อ พวกธุรกิจแลกเปลี่ยนอำนาจกับเนื้อตัวที่มองไม่เห็น ฉันก็ไม่ชอบ”
ระบบไม่พูดอะไร แค่ย้ายก้อนแสงมาแนบมือเธออีกหน่อย
เหรินถังเอนตัวลงในเก้าอี้ถั่ว ครึ่งหน้าเล็ก ๆ ฝังลงไปในเบาะรองรับ
เธอนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น:“ระบบ เมื่อก่อนตอนคัดอันดับสุดท้าย มีเรื่องหนึ่ง ฉันอยากดูอีกรอบ”
ระบบตอบรับเบา ๆ:“ได้”
ด้านหลังหอพัก ไฟสลัวหม่น ผู้หญิงสองคนยืนเผชิญหน้ากัน
คนที่เตี้ยกว่า ชื่อว่าซือโยว หน้าตาคล้ายคลึง ผิวไม่ขาว สะพานจมูกมีแว่นกรอบบาง สวมชุดนักเรียนเรียบร้อย เพียงแต่ซักจนดูเก่าไปหน่อย
อีกคนชื่อหนิงจือ สูงกว่าเธอนิดหน่อย ผมตรงยาว ใบหน้าละมุนละไม ปกติเวลาพูดจาอ่อนโยนเชื่องช้า
สองคนอยู่บ้านติดกันมานานกว่าสิบปี จากถนนสายเก่า มาจนถึงเซิ่งหลาน สนิทกันเหมือนเป็นคน ๆ เดียวกัน
ระบบกล่าว:“พวกเธอเติบโตมาด้วยกัน ตั้งแต่ก่อนมาเซิ่งหลาน ก็ตกลงกันแล้วว่าจะเรียนจบพร้อมกัน หางานทำพร้อมกัน ซื้อบ้านเล็ก ๆ ด้วยกัน”
“ในอนาคตของพวกเธอ ล้วนเต็มไปด้วยแสงสว่าง และมีกันและกัน”
เหรินถังพูดต่อ:“แต่ต่อมาการคัดอันดับสุดท้ายก็ออกมา พวกเธอทั้งคู่ต่างลอยคออยู่บนเส้น มีคนหนึ่งโอกาสชนะมากหน่อย อีกคนเสี่ยงจะหลุด”