ทุกคนกำลังมองคู่รักหนุ่มสาว เผยเหิงกับเวินเหยี่ยนก็ยืนขึ้นตาม
มีเพียงจี้เหยียนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิม เปื้อหน่ายเต็มที
สิบสองปีก่อน เขาเป็นคนพาเสิ่นเหยี่ยนก้าวเข้าไปในห้องเกมของตระกูลซือเป็นครั้งแรก
เขาก็เป็นคนที่ตบอกรับรองว่า เสิ่นเหยี่ยนเป็นลุงเขยที่เก่งมาก
ยอมให้เขา บุกรุกเข้ามาในชีวิตของพวกเขาทั้งสี่คน
โดยเฉพาะเสี่ยวซือหลิน
เพราะพ่อซือถิงไม่ค่อยกลับบ้าน แม่ก็หมกมุ่นอยู่กับความเศร้า เหล่าครูอาจารย์ก็ต่างประจบประแจง
ทำให้เสี่ยวซือหลินมีทัศนคติต่อผู้ใหญ่เหล่านั้นเป็นแบบเดียวกัน นั่นคือความเย็นชา
แต่ต่อมา เมื่อเสิ่นเหยี่ยนผู้สุขุมและเปี่ยมด้วยความรู้ปรากฏตัว เสี่ยวซือหลินไม่พูดออกมา แต่จี้เหยียนรู้ดีว่า เขาชอบเสิ่นเหยี่ยนมาก
ตอนที่เขาหายจากอาการป่วยหนัก ก็ได้ยินมาว่า ซือหลินเหมือนกับเขา อยากไปหาเสิ่นเหยี่ยนเพื่อถามให้กระจ่าง
สุดท้ายก็โดนซือถิงตบหนึ่งที
ดังนั้นในตอนนี้ จี้เหยียนจึงต่อต้านคนทุกคนที่ควบคุมไม่ได้ รุกเข้ามาอย่างกะทันหันและพยายามก้าวก่ายขอบเขต อย่างเป็นธรรมชาติ
โดยเฉพาะเหรินถัง โควต้าคนหนึ่ง ที่ใช้เวลาไม่นาน ก็ทำให้ซือหลินไม่เหมือนซือหลินคนเดิม
อีกทั้งหล่อนยังกล้ายืมเสือขู่ กล้าตบเขาไปหนึ่งที
และอีกอย่าง ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกเกินจริงหรือเปล่า จี้เหยียนรู้สึกเสมอว่า แววตาที่เหรินถังมองพวกเขาเป็นครั้งคราว มันเงียบเกินไป
ทำให้เขานึกถึงเสิ่นเหยี่ยน
สายตาจี้เหยียนหันไปมองเหรินถังที่สนามกีฬาอีกครั้ง ยังคงแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์น่าเบื่อแบบนั้น