เวินเหยี่ยนเดินมาถึงหน้าห้องทำงาน ก็เจอเหรินถังที่กำลังเดินออกมาจากข้างในพอดี
เด็กสาวกอดแฟ้มเอกสารไว้เต็มอก พอเห็นเขาก็พยักหน้าให้อย่างสุภาพ ก่อนจะเตรียมหลบไปด้านข้าง
แต่สายตาของเวินเหยี่ยนกลับจ้องไปที่ริมฝีปากของเธอ ปากเล็ก ๆ นุ่มบางนั่น มองแล้วก็... น่าจูบจริง ๆ
ตอนที่ซือหลินกดเธอไว้กับกำแพงแล้วจูบ เธอยินยอมเอง หรือถูกบังคับ?
หรือว่า ที่แท้เธอก็มีใจจะเหยียบเรือสองแค่นมาตั้งแต่แรก
ระบบในหัวเหรินถังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด: "ถังถัง ความที่เธอโดนซือหลินแอบจูบ หลินเสี่ยวกุยไปฟ้องเวินเหยี่ยนแล้ว ตอนนี้เขาอารมณ์ไม่ดีแน่ ๆ ต้องระวังตัวไว้นะ"
เหรินถังสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่มีทีท่าตื่นตระหนก
"ถังถัง" เวินเหยี่ยนเอ่ยขึ้น เสียงต่ำลงกว่าปกติเล็กน้อย
เหรินถังเงยหน้ามองเขา ดวงตารูปอัลมอนด์ใสนิ่ง "หื้ม?"
เวินเหยี่ยนยื่นมือไปจับข้อมือเธอไว้ อีกมือยกขึ้นประคองใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ก้มหน้าจะจูบลงไปทันที
เหรินถังตกใจกับการกระทำกะทันหันของเขา เธอสะบัดหน้าหนีไปด้านหลัง แฟ้มเอกสารในมือหลุดร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างของเธอยกขึ้นดันอกเขาไว้สุดแรง พยายามผลักเขาออกไป "คุณเวิน นี่คุณจะทำอะไร เราไม่ได้ตกลงกันแล้วหรือไง ว่าเราเป็นแค่ของปลอมเท่านั้น"
แรงผลักของเธอสำหรับเขาแล้วก็เหมือนแมวเอาอุ้งเท้ามาเขี่ย แต่เขาสัมผัสได้ถึงแรงต่อต้านของเธอ
เวินเหยี่ยนหยุดการเคลื่อนไหว ก้มหน้ามองใบหน้าขาวผ่องในอ้อมแขนของตัวเอง
ริมฝีปากเธอเม้มแน่น อยู่ในอ้อมแขนเขาเหมือนกระต่ายน้อยที่ตกใจกลัว
"แต่ฉันเสียใจแล้ว" เสียงเขาหร่าต่ำ แขนกระชับกอดเธอแน่นขึ้น กดเธอเข้ามาในอ้อมแขน ริมฝีปากโน้มลงมาอีกครั้ง "ทำไมเขาได้ ฉันไม่ได้ล่ะ?"