ซือหลินพิงอยู่ที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ในห้องพักผ่อน บนขอบหน้าต่างวางแจกันดอกลิลลี่แห่งหุบเขาที่ยังเป็นดอกตูม
นั่นคือดอกไม้ที่วันหนึ่งเขารู้สึกเหมือนถูกอะไรดลใจ สั่งให้คนไปซื้อมาจากร้านดอกไม้ของเธอเอง
ออเดอร์นิรนาม ซื้อแบบธรรมดาๆ
เธอไม่รู้ คิดแค่ว่าเป็นอีกหนึ่งออเดอร์ที่แสนธรรมดา ห่อเสร็จก็ส่งให้คนรับไปส่ง เธอก็ลืมทันที
เขาจ้องดอกลิลลี่แห่งหุบเขานั้น แล้วก็นึกถึงเธออีกครั้ง
เด็กสาวคนนั้นหน้าตาสวย นิสัยอ่อนโยน และก็ขี้อ้อนด้วย
ชอบเขย่งปลายเท้าขึ้นไปกระซิบข้างหูเขา ถูกเขากดไว้กับกำแพงแล้วจูบ ทั้งยังทำแก้มป่องปิดปากน้อยๆ แล้วโกหกว่าเขาใจร้ายที่ปากมีกลิ่นบุหรี่
จี้เหยียนบอกว่า ถอนตัวให้ทันยังไม่สาย
แต่... มันจะทันจริงๆ เหรอ?
—
ชั้นสองของร้านดอกไม้ เหรินถังนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา เพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมชุดนอนสีขาวนวล
เธอได้ยินเสียงระบบในหัวพูดจ้อกแจ้กจ้อกแจ้กด้วยความเดือดดาล "สมน้ำหน้า! เวินเหยี่ยนกล้าบังคับถังถัง ซือหลินชกมันเบาไปแล้ว ควรจะชกไปอีกสองหมัด!"
เหรินถังยิ้มบาง "เวินเหยี่ยนเป็นแค่ตัวประกอบ ค่าพลังวาสนามีจำกัด ฉันจะได้ตามใจมันแบบที่เคยตามใจซือหลินได้ยังไงล่ะ"
"มันก้าวก่ายเกินขอบเขต ยังไงก็ต้องมีคนช่วยฉันสอนบทเรียนมัน"
ระบบส่งเสียงอืออือสองที แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย "ถังถัง ภารกิจตัวประกอบระยะแรกเสร็จสมบูรณ์แล้วนะ คือการได้อยู่กับเวินเหยี่ยน"