นิ้วของซูเนี่ยนขยุ้มเข้าหากันเล็กน้อย
เธอเงยหน้ามองหยานหลิงเอ๋อร์ ริมฝีปากขยับ ลังเลอยู่หลายวินาทีจึงเอ่ยปาก "ได้ไหมคะ... มีเงื่อนไขอะไรไหม"
"ไม่มีเงื่อนไขอะไร" หยานหลิงเอ๋อร์เดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน หยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาหมุนเล่นระหว่างนิ้ว
"แค่ว่าอีกไม่นานจะถึงงานแข่งกีฬาแล้ว ลินเสี่ยวกุยเก่งเรื่องนี้ เธอต้องลงแข่งแน่"
"ส่วนเธอ ก็หาทางทำให้เหรินถังลงแข่งด้วยสิ"
สีหน้าซูเนี่ยนแข็งค้าง
เธอก้มหน้าลง น้ำเสียงเบาลงอีก "เหรินถังไม่ฟังฉันหรอก"
หยานหลิงเอ๋อร์มองเธอ "เธอเป็นข้อยกเว้นสำหรับนาย"
"เธอช่วยนายหลายครั้งแล้ว ถึงขนาดออกโรงกลบเกลื่อนเรื่องชั่วโมงพละให้นาย ซูเนี่ยน นายรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ"
"เพราะงั้น นายต้องหาทางให้เธอลงแข่งได้แน่นอน"
นิ้วข้างลำตัวของซูเนี่ยนค่อยๆ กำแน่นขึ้น
หยานหลิงเอ๋อร์วางปากกาลงในถ้วยดินสอ น้ำเสียงยังคงนุ่มนวลเหมือนเดิม "ไม่อย่างนั้น เทอมหน้าเธอจะยังได้ทุนการศึกษาอยู่ไหม ฉันรับประกันไม่ได้นะ"
ซูเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง มือกำแน่นขึ้นอีก
แต่เธอก็ปล่อยมือเร็วมาก เงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้หยานหลิงเอ๋อร์ "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"
"ออกไปได้เลย"
ซูเนี่ยนหมุนตัวดึงประตูแล้วก้าวออกไปข้างนอก
หยานหลิงเอ๋อร์หยิบรายชื่อผู้ได้ทุนการศึกษาบนโต๊ะขึ้นมา เคาะโต๊ะเบาๆ พลางอ่านชื่อที่อยู่อันดับสูงสุดในใจเงียบๆ ว่า เหรินถัง
เวินเหยี่ยนชอบใคร จะอยู่กับใคร ก็เรื่องของเขา
แต่ซือหลินต่างหาก
เธอไต่เต้าจากกรรมการประจำสภานักเรียนขึ้นมาเป็นประธาน ทำทุกอย่างเรียบร้อย ไม่เคยทำผิดพลาดสักครั้ง ก็เพื่อแลกตำแหน่งที่ยืนครึ่งก้าวถัดจากเขา
เธอคิดว่าแค่รอให้เนิ่นนานพอ เขาจะมองเห็นเธอสักวันหนึ่ง