“ได้ ได้ ฉันไม่พูดถึงเธอแล้ว” เผยเหิงยกมือยอมแพ้ พลางผลักประตูห้องพักผ่อนของตัวเอง
“ไปคุยกันที่ห้องฉัน”
ห้องพักผ่อนของเผยเหิงมีรูปแบบเดียวกับของซือหลิน แต่สไตล์ต่างกันโดยสิ้นเชิง
ผนังทั้งด้านเป็นรองเท้าผ้าใบรุ่นลิมิเต็ด กว้างขวางจนโต๊ะพูลกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งห้อง
เขาเดินไปที่ตู้เหล้า หยิบเหล้าใหม่มาขวดหนึ่ง รินสองแก้ว ส่งให้ซือหลินหนึ่งแก้ว ส่วนตัวเองเอนพิงขอบโต๊ะพูล ยกขาข้างหนึ่งขึ้นพาด
“ตอนนี้เธอคิดจะจัดการยังไงกับเธอ?”
ซือหลินรับแก้วมาแต่ไม่ได้ดื่ม
เขานั่งลงบนโซฟา นิ้วมือค่อย ๆ หมุนก้นแก้วไปมา
คำถามนี้เขาคิดมานานแล้ว
ในความสุขที่สั้นนักแต่ยาวนานนักเหล่านั้น เขายอมรับว่าตัวเองหมกมุ่น หลงใหล
ตามกฎแต่ก่อน เล่นแล้วก็เล่นไป ให้เงินให้ทรัพยากร จบกันไปแบบดี ๆ
แต่เหรินถังไม่ใช่ผู้หญิงข้างนอกพวกนั้น นิสัยดูนุ่มนวล แต่จริง ๆ แล้วดื้อสุดขีด มีมาตรฐานและขอบเขตของตัวเอง
“ไม่รู้สิ เอาไว้ข้างตัวก่อน” เขาพูด
เผยเหิงดื่มเหล้าไปคำหนึ่ง วางแก้วลงที่ขอบโต๊ะพูล น้ำเสียงจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น “เธอไม่ก่อเรื่อง หน้าตาสวย ร่างกายถูกใจนาย ฉันเข้าใจหมดแหละ”
“เลี้ยงไว้ข้างตัวเป็นนกน้อยในกรงทอง เลี้ยงไปก็เลี้ยงไป”
“แต่อย่าดูที่กระบวนการ ดูแค่ผลลัพธ์ นายอย่าให้คนชั้นล่างจับจุดได้ง่าย ๆ ล่ะ”
“ต่อให้นายให้ป้ายชื่อระดับเอสเธอ ให้ตำแหน่งเลขาคณะกรรมการเธอ แต่โควต้าก็คือโควต้า”