รอยยิ้มของหลินเสี่ยวกุยแข็งไปชั่วขณะ
"ซือหลินก็แค่พลาด ฉันจะไปเอาเบาะรองนั่งกลับมา"
เธอเดินไปข้างหน้าเหรินถัง แล้วก้มลงเก็บเบาะรองนั่งใบนั้น
เหรินถังเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะกับหลินเสี่ยวกุย
เด็กสาวไม่ได้หลบตา ไม่ได้ท้าทาย แค่ยิ้มอย่างนุ่มนวล
นิ้วของหลินเสี่ยวกุยชะงักอยู่บนเบาะรองนั่ง
รอยยิ้มนี้ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อยกว่า ทั้งที่จริงตอนนี้เธอต่างหากที่เป็นแฟนของซือหลิน ซึ่งสูงศักดิ์กว่าเหรินถังที่เป็นแฟนของเวินเหยี่ยน
สายตาที่เหรินถังมองเธอ ควรจะมีความอิจฉาและไม่พอใจบ้าง
แต่เธอกลับไม่แยแส แถมยังเป็นมิตร เหมือนมองคนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรเลย
อารมณ์อยากอวดของหลินเสี่ยวกุยลดลง
เธอเก็บเบาะรองนั่งขึ้นมา หันหลังเดินกลับไปนั่งข้างซือหลิน ท่าทางตั้งใจทำตัวให้สง่างาม
เวินเหยี่ยนพลิกเอกสารอีกหน้า "ดูตรงนี้สิ ขั้นตอนการดำเนินรายการของเงินกองทุนนี้ลัดวงจรข้ามฝ่ายการเงินของสภานักเรียน ถูกเบิกตรงจากคณะกรรมการ"
"รู้ไหมทำไม? เพราะประธานที่รับหน้าให้ชมรมนี้เป็นลูกพี่ลูกน้องของเผยเหิง"
เขาหันไปมองเด็กสาว "ชมรมนักศึกษาในเซิ่งหลาน เบื้องหลังล้วนเป็นเครือข่ายความสัมพันธ์ทั้งนั้น"
"ใครเส้นสายใหญ่ เงินกองทุนก็มาก ตัวเลขในเอกสารคือตัวเลข แต่เบื้องหลังตัวเลขล้วนเป็นคน"
เหรินถังฟังอย่างตั้งใจ
เรื่องวกวนพวกนี้ เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน
เวินเหยี่ยนยินดีเล่า เธอก็ยินดีฟัง