ซือหลินวางแก้วไวน์ลง ลุกขึ้นเดินไปยืนหน้าหน้าต่างบานสูง
เขาหันหลังให้เธอ ไหล่กว้างเอวบาง ปลายเสื้อเชิ้ตสีดำถูกซุกไว้ในกางเกงขายาว เข็มขัดรัดเอวคอดเผยให้เห็นเส้นสายที่กระชับ
นอกหน้าต่างคือทัศนียภาพของเซิ่งหลานทั้งหมด ที่สนามกีฬามีนักเรียนสองสามคนกำลังวิ่งอยู่
"พรุ่งนี้สภานักเรียนเปิดประชุมใหญ่" เขาพูด "หยานหลิงเอ๋อร์จะเป็นคนดำเนินรายการ เธอต้องไป"
"ฉันรู้"
"ในที่ประชุมต้องมีคนหยิบยกเรื่องที่กลุ่มต่อต้านไปรวมตัวกันที่ห้องสมุดแน่ ตอนนั้นเธอออกมาพูด ยกโทษให้หลินเสี่ยวกุยกับฟางจ้าวหยางเป็นคนผิด"
"คนที่เหลือที่บาดเจ็บ ก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง ถูกชักพาไปเอง ลดโทษให้"
เหรินถังชะงักไป "นายจะคุ้มครองซูเนี่ยนพวกนั้นเหรอ?"
"ไม่ใช่ฉันอยากคุ้มครอง" ซือหลินหันกลับมา พิงหน้าต่าง ยืนย้อนแสงจนมองไม่เห็นสีหน้า
"เมื่อวานเธอออกหน้าแทนเธอที่สนามกีฬา ทุกคนเห็นหมด"
"เธอเป็นคนของคณะกรรมการ เธอคุ้มครองเธอไปแล้ว คณะกรรมการก็ไปแตะต้องเธอไม่ได้อีก ไม่งั้นคนข้างนอกจะหาว่าคณะกรรมการแตกแยกกันเอง"
เหรินถังมองเขา "นายไม่เคยสนใจที่คนอื่นพูดไม่ใช่เหรอ"
"ปกติฉันไม่สนใจ" ซือหลินพูด
"แต่เมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว ก็ปล่อยไปตามน้ำ กดหัวคนต้นเหตุไว้ ที่เหลือก็ปล่อยผ่าน"
"แบบนี้กลุ่มต่อต้านก็จะแตกจากข้างในเอง บางคนคิดว่าตัวเองถูกหลินเสี่ยวกุยลากไปซวย บางคนคิดว่าตัวเองรอดมาได้เฉียดฉิว"
"คราวหน้าอยากจะก่อเรื่องอีก จิตใจก็ไม่พร้อมเพรียงกันแล้ว"
เหรินถังฟังจบ ก็ค่อย ๆ พยักหน้า
ผู้ชายคนนี้ ซือหลิน ความโหดเหี้ยมและอุบายไม่ได้แพ้เวินเหยี่ยนเลยแม้แต่น้อย