"เหรินถัง" หยานหลิงเอ๋อร์เรียกชื่อเธอขึ้นมาทันที
เหรินถังเงยหน้าขึ้น
"ได้ยินว่าเมื่อวานเธอที่ห้องเรียนมีเรื่องกับพวกกลุ่มต่อต้าน?" หยานหลิงเอ๋อร์มองเธอ รอยยิ้มบนใบหน้ายังอ่อนโยนเช่นเดิม "ไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่ไหม?"
ทุกคนในห้องประชุมหันมามอง
"ไม่ได้" เธอตอบ
"งั้นก็ดีแล้ว" หยานหลิงเอ๋อร์พยักหน้า "เธอเป็นเลขาของคณะกรรมการ ต่อไปเจอเรื่องแบบนี้ไม่ต้องลงมือเอง"
"ฝ่ายตรวจวินัยเรียกใช้ได้ตลอด"
เฮ่อเฉียนช่วยเสริมข้าง ๆ "ใช่ คราวหน้าแจ้งฉันได้เลย"
สายตาของหยานหลิงเอ๋อร์หยุดบนใบหน้าเหรินถังเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะละไป
ในแววตาชั่วขณะนั้น ไม่มีความเป็นศัตรูอย่างที่เหรินถังคิดไว้ ไม่มีความสนิทสนม มีเพียงการมองข้ามอย่างบางเบา
เหรินถังก้มหน้าลง
เธอคุ้นเคยกับสายตาแบบนี้มากเกินไป
ตั้งแต่วันแรกที่เข้าเรียน ซือหลินมองเธอด้วยสายตาแบบนี้
เวินเหยี่ยนก็เหมือนกัน สายตาเย่อหยิ่งที่แผ่ออกมาจากกระดูก ไม่ว่าเธอจะฉลาดแค่ไหน หน้าตาดีแค่ไหน ในสายตาพวกเขา เธอก็เป็นเพียงคนธรรมดา
ใช้ได้ แต่ไม่คู่ควรจะจริงจังด้วย
——
เหรินถังกลับถึงร้านดอกไม้ตอนฟ้ามืดแล้ว
เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ไม่ได้เปิดไฟ แสงไฟถนนนอกหน้าต่างสาดเข้ามาสลัว ๆ
เหรินถังให้ระบบดึงนิยายต้นฉบับออกมา แล้วเปิดอ่านใหม่อีกรอบ
เรื่องราวมันเรียบง่ายมาก
หลินเสี่ยวกุยเป็นเด็กธรรมดาที่ดิ้นรน ไม่ยอมแพ้ เป็นดวงอาทิตย์น้อย
เธอเป็นเพื่อนสนิทของหลินเสี่ยวกุย ดอกไม้ขาวที่อ่อนแอและเงียบสงบ
ตอนจบคือเธอแต่งงานกับเวินเหยี่ยน เวินเหยี่ยนกลับตัวเป็นคนดี หลินเสี่ยวกุยแต่งงานกับซือหลิน ซือหลินรักเดียวใจเดียว
เรื่องเล่าของคนกลับตัว และตำนานการแต่งเข้าตระกูลใหญ่
แต่หลังจากนิยายต้นฉบับจบ เรื่องราวยังคงดำเนินต่อไป
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าหลินเสี่ยวกุยลืมตัว จึงไม่แยแสเหรินถังหลังแต่งงาน