เหรินถังถูกเขาลากเข้าไปในตึกสภานักเรียน
ประตูลิฟต์เปิดออก ทางเดินบนชั้นบนสุดปูพรมสีเทาเข้ม กำแพงสองข้างตกแต่งด้วยภาพวาดนามธรรมสองสามภาพ
เขาผลักประตูบานคู่ที่ปลายทางเดิน พาเธอเข้าไปในห้องพักผ่อนส่วนตัว
ซือหลินปล่อยข้อมือเธอ เดินไปนั่งลงที่โซฟา
เหรินถังยืนอยู่ที่หน้าประตู นวดข้อมือที่ถูกบีบจนแดง
"มานี่" เขามองเธอ
เหรินถังเดินเข้าไป ยืนอยู่ข้างโซฟา
ซือหลินไขว้ขายาว มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "เมื่อกี้ในห้องเรียน นายให้เฮ่อเฉียนช่วยนาย?"
"ใช่"
"นายสนิทกับคนฝ่ายตรวจวินัยตั้งแต่เมื่อไหร่"
"ไม่สนิท" เหรินถังพูด "พวกเขาแค่อยากได้โอกาสประจบคณะกรรมการ ฉันเลยให้เหตุผลพวกเขา"
"นายเก่งเรื่องหยิบยืมอำนาจดีนี่"
ซือหลินกวักมือเรียกเธอ
เหรินถังเดินไปข้างหน้าสองก้าว หยุดอยู่ตรงหน้าเขา
ทั้งสองอยู่ใกล้กันมาก ซือหลินยกมือขึ้น หนีบคางเธอ หันหน้าของเธอไปทางด้านข้าง มองดูที่คอ แล้วก็หันกลับมา
"รอยแผลที่คอ ทายาแล้วหรือยัง"
"ทาตั้งแต่เช้าแล้ว"
"ให้ฉันดูหน่อย"
เหรินถังชะงักไปครู่หนึ่ง นิ้วมือลูบไปที่ริบบิ้นตรงปกเสื้อ
ซือหลินยื่นมือมา แกะโบว์ที่ปกเสื้อของเธอออกโดยตรง ริบบิ้นสีน้ำเงินตกลงไปอยู่ในมือเขา
เขาเสยผมเส้นเล็กที่หลุดร่วงลงมาข้างลำคอของเธอออกเผยผิวสีขาวผ่องผืนนั้น
รอยนิ้วมือจางลงเป็นสีชมพูอ่อนแล้ว แต่บนลำคอที่ขาวเนียนก็ยังเห็นได้ชัด
ปลายนิ้วของเขาประกบลงไป สัมผัสลื่นเนียน อบอุ่นด้วยอุณหภูมิร่างกายอันแผ่วเบาของหญิงสาว
"ยังเจ็บอยู่ไหม" เขาถาม