เธอเกลียดสายตามองลงมาอย่างถือสิทธิ์ของซือหลิน
เกลียดความอ่อนโยนแบบให้ทานของเวินเหยี่ยน
เกลียดที่กู้เป๋อเหิงและเจียงอวี่ไป๋ปฏิบัติต่อสาวโควต้าเหมือนเป็นของเล่นในสังเวียน
เกลียดระบบแบล็กลิสต์กับไวต์ลิสต์
เกลียดที่คนทั้งโรงเรียนต่างยอมรับและมีส่วนร่วมกับสิ่งนี้
เธอเกลียดทั้งหมดนั้น
แต่เธอดันจำเป็นต้องใช้พลังวาสนาของซือหลิน
ต้องการความสนใจจากเขา ต้องการความโปรดปรานจากเขา ต้องการให้เขามองเธออีกสักครั้ง
เพราะเพียงเท่านี้ เธอถึงจะซ่อมแซมดวงวิญญาณได้ ถึงจะอยู่รอดในโลกใบนี้ และในอีกนับหมื่นภพชาติที่ตามมา จะมีพลังวาสนาและความมั่นใจ
เหรินถังก้มมองมือตัวเอง ผิวหลังมือขาวเนียนละเอียด ต่างจากตอนที่เพิ่งลงมายังโลกเล็ก ๆ นี้โดยสิ้นเชิง
ผิวขาวผุดผ่อง ความงามล่มเมือง เอวบางเฉียบดั่งกิ่งหลิว เสน่ห์ภายในโดยกำเนิด ทุกอย่างล้วนเป็นของเธอเองแท้ ๆ แต่กลับต้องเข้าใกล้ซือหลินถึงจะได้มันกลับคืนมา
เธอแยกจากเขาไม่ได้แล้ว
ที่เธอช่วยเช็คชื่อแทนซูเนี่ยนเมื่อเช้านี้ แท้จริงแล้วเธอจงใจวางแผนจะยั่วให้เขาโกรธ
เพราะมีเรื่องขัดแย้ง ถึงจะมีอารมณ์และความรู้สึกดึงดันกัน
เดิมทีเธอเตรียมใจไว้ว่าตอนบ่ายจะยอมอ่อนข้อต่อหน้าซือหลิน สร้างภาพ เสริมความน่าสนใจ แสวงหาพลังวาสนา
แต่ฉากที่เฉิงจิ้นพาเธอไปดูเมื่อครู่ ทำเอาอารมณ์เธอหมดลงไปเลย
เธอทำผิดอะไรกันแน่? ทำไมคนที่ต้องยอมรับผิดถึงเป็นเธอตลอด?