ใต้ระเบียงอาคารสไตล์ยุโรปใหม่แห่งหนึ่ง
เสาระเบียงเต็มไปด้วยเถาวัลย์เลื้อยพัน ข้างๆ แปลงดอกไม้มีลิลลี่แห่งหุบเขาขึ้นเป็นกอ กลีบดอกสีขาวห้อยระย้าอยู่ท่ามกลางใบสีเขียว
เหรินถังนั่งลงบนม้านั่งตัวยาว เฉิงจิ้นเอนตัวพิงเสาระเบียง มือทั้งสองข้างสอดไว้ในกระเป๋ากางเกง
“ผู้ชายที่อุ้มผู้หญิงขึ้นไปบนตึกเมื่อกี๊ไง ชื่อกู้เป๋อเหิง” เขาเอ่ยปาก
“ลูกชายคนรองของตระกูลกู้พลังงาน ตามระดับขุนนางที่มองไม่เห็นตัว เขาอยู่ระดับเอ”
“ปกติเขาไม่ค่อยมาโรงเรียน ส่วนใหญ่จะไปฝึกฝนอยู่ในโครงการพลังงานใหม่ของตระกูลกู้”
“ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา คือเจียงอวี่ไป๋ ลูกคนเดียวของตระกูลเจียงเรียลเอสเคท ก็ระดับเอเหมือนกัน”
เหรินถังเงยหน้าขึ้น “แล้วอีกสองคนล่ะ”
“ก็ระดับเอเหมือนกัน พวกนั้นชอบเข้าออกด้วยกันตลอด นับว่าเป็นแกนหลักของวงการระดับเอในเซิ่งหลาน”
เฉิงจิ้นหยุดไปชั่วครู่ แล้วหันหน้ามองเถาวัลย์บนเสาระเบียง
“นี่คือการกลั่นแกล้งซ่อนเร้นอีกรูปแบบหนึ่งของเซิ่งหลาน เป็นเรื่องที่หลายคนไม่คิดว่ามันเป็นการกลั่นแกล้ง”
“คนพวกนั้นเรียกมันอย่างโอ่อ่าว่า การปกป้อง”
เหรินถังเม้มปากเงียบ
“พวกโควต้าที่โชคดี ได้รับพรจากสวรรค์เรื่องหน้าตาสวย พึ่งเข้ามาได้ไม่นาน ที่รู้จักกติกาก็มีพวกที่เข้าไปหาผู้มีอำนาจเองเพื่อเดินลัด”
“แต่ส่วนมากเป็นพวกที่ถูกผู้มีอำนาจส่งสายตาข่มขู่สองสามครั้งจนจำยอมต้องหาที่พักพิง”
“เธอเข้ามาได้เดือนนึง ทำไมไม่เห็นขุนนางเมื่อกี๊ล่ะ”
“ก็เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว เซิ่งหลานมีแค่สองประโยชน์ คือสร้างความสัมพันธ์กับคณะกรรมการ และเป็นงานสังสรรค์ล่าเหยื่อ”
เหรินถังกำชุดที่ตัวเองใส่ มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ในสายตาพวกนี้มันกลับเป็น... งานสังสรรค์ล่าเหยื่องั้นเหรอ