เสียงเล็ก ๆ นุ่ม ๆ ของระบบดังขึ้นทันที “ถังถัง รอฉันก่อน เดี๋ยวฉันค้นให้…”
“ได้แล้ว! เป็นบุญคุณ”
“ถึงฉันจะไม่ชอบกลุ่มต่อต้าน แต่ในสายตาของสวรรค์แล้ว ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ความดีความชั่วอยู่คู่กัน ตอนนี้จุดยืนของหลินเสี่ยวกุยคือความดี กลุ่มต่อต้านคือผู้บริสุทธิ์”
“ถ้าเธอช่วยพวกเขา ช่วยคนที่สมควรตายเหล่านี้ไว้ มันจะนับเป็นบุญคุณส่วนหนึ่งตกอยู่กับเธอ”
“ถือว่าเป็นคนดีได้ดี”
เหรินถังเดินขึ้นไปบนเวที
ซือหลินกำลังยืนอยู่หลังแท่นบรรยาย มือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในกระเป๋ากางเกง มองความวุ่นวายใต้เวทีด้วยสีหน้าเฉยเมย
เหรินถังเดินไปหาเขา คว้าแขนเสื้อของเขาไว้ “พวกเขาขึ้นสมองกันหมดแล้ว ถ้าสู้กันต่อจะตายเอานะ”
ซือหลินก้มลงมองเธอ ใบหน้าหวาน ๆ นั้นเต็มไปด้วยความร้อนใจ
“ยังไง? ตายแล้วฉันจะชดใช้ไม่ไหวเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเหมือนไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น
“แล้วอีกอย่าง ต่อให้พวกเขาพลาดมือ มันจะเกี่ยวกับฉันอะไร”
“ตั้งแต่ต้นจนจบ ฉันพูดแค่ประโยคเดียว ที่เหลือพวกเขาทำเองหมด”
บนเวทีมีเสียงอัดอั้นดังขึ้นอีกครั้ง มีคนถูกเตะล้มลงบนขั้นบันได เลือดกระเด็นใส่พรม
เหรินถังจ้องเขา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย็นชา
เขาไม่แคร์จริง ๆ
ชีวิตของเด็กโควต้าไม่กี่คน ในสายตาเขามันก็แค่เหยียบมดตาย ไม่ต่างกันเลย