ฉินโจวรวบรวมสมาธิ ลูบหลังมือของหล่อนเบา ๆ แล้วสังเกตตำแหน่งที่จะแทงเข็มต่อไป
แต่เส้นเลือดดำเล็กเกินไป ปั้นสองทีก็ยังเห็นตำแหน่งไม่ชัดนัก
สำลีชุบแอลกอฮอล์เช็ดลงไป ปลายเข็มเล็งเป้า แล้วแทงลงไป
ไม่มีเลือดไหลย้อนกลับ
เหรินถังดึงมือกลับ คนทั้งตัวสะดุ้งตื่นจากภวังค์แห่งการหลับไหลชั่วขณะ
หล่อนส่งเสียงครางเบา ๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว เสียงนั้นทั้งเล็กทั้งนุ่ม ราวกับนกลีบไม้ร้อง ระคนเสียงสะอื้นดังจาง ๆ วนเวียนอยู่ในห้องอันเงียบสงัด
เป็นเพียงเสียงสั้น ๆ เสียงเดียว แต่กลับทำให้คนครึ่งกายอ่อนยวบได้
ฉินโจวเป็นผู้ชาย ได้ยินแล้วแผ่นหลังเสียวแปลบไปทั้งแผ่น
เขาไม่กล้าเงยหน้า รีบเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อมองหาเส้นเลือดใหม่
คิ้วของซือหลินขมวดแน่นมาก
เหรินถังหดมืออีกครั้ง ข้อมือในฝ่ามือของเขาดิ้นรน เสียงร้องไห้ทั้งเล็กทั้งนุ่มดังออกมา
หล่อน unconsciously เอาหน้าซุกหมอน น้ำตาไหลเปียกขอบตา
"จะแทงเข็มเป็นไหม?" ซือหลินกวาดตามองฉินโจวอย่างเย็นชา
ฉินโจวรีบก้มหน้า "คุณซือ เส้นเลือดของคุณผู้หญิงคนนี้เล็กเกินไป แทงครั้งเดียวไม่เข้าต้องหาตำแหน่งก่อน"
ซือหลินไม่อยากสนใจเขาให้เสียเวลา
เขากลัวว่าหากปล่อยไว้นาน หล่อนจะตัวร้อนหนักขึ้น จึงเดินไปที่ขอบเตียงด้วยตัวเอง นั่งลง มือหนึ่งกดบ่า หนึ่งมือจับข้อมืออันขาวผ่องของหล่อน ยึดแขนของหล่อนไว้กับเตียง
"เร็วเข้า ฉันจะกดตัวเธอไว้เอง"
ฉินโจวเปลี่ยนตำแหน่งใหม่
ฝ่ามือของซือหลินทาบลงบนหลังมือของหล่อน หล่อนสั่นเทาอยู่ในฝ่ามือของเขา
ปลายเข็มแทงลงไปอีกครั้ง ก็ยังไม่มีเลือดย้อนกลับ ฉินโจวทำได้เพียงปรับมุมของเข็ม เพื่อหาเส้นเลือดดำเส้นนั้น