เวินเหยี่ยนตอนแรกก็แค่มองว่าเหรินถังหน้าน่ารัก หนำซ้ำหน้านั้นก็สวยจริง ๆ รูปร่างก็ดี เสียงก็หวานละมุน
เขาคิดว่าซือหลินคงเหมือนกับเขา หลงเพราะแค่หน้าตา แค่ชั่ววูบวูบใจ พอเล่นเบื่อก็คงทิ้งไป
แต่ที่เพิ่งเห็นปฏิกิริยาของซือหลิน ดูเหมือนจะเริ่มหวงของแล้ว
เวินเหยี่ยนใส่แว่นใหม่ ย่างไปที่ตู้เหล้า เทวิสกี้ให้ตัวเองแก้วหนึ่ง
เขายกแก้วขึ้นส่องกับแสงไฟ มุมปากค่อย ๆ โค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก
เรื่องอื่นเขาอาจสู้ซือหลินไม่ได้ แต่เรื่องผู้หญิงนะ เขามั่นใจว่าตัวเองเอาใจเก่งกว่าซือหลิน
เขาอยากลองชิงกับซือหลินที่เริ่มจริงจังดูสักหน่อย
เกมใหม่ ดูเหมือนจะสนุกกว่าเดิม
——
วันรุ่งขึ้น แสงยามเช้าสาดลอดช่องม่านเข้ามา
เหรินถังขมวดคิ้ว ขนตากระพริบสองสามที ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
ห้องนอนรองเรียบง่าย ของตกแต่งมีไม่กี่ชิ้น แต่ก็ยังหรูหราสง่างาม
ไม่เหมือนห้องใต้หลังคาเล็ก ๆ อึดอัด ๆ ชั้นสองของร้านดอกไม้เธอ
เธอหันข้าง
ซือหลินนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง พยุงแขน ศอกคร่อมอยู่บนที่เท้าแขน ข้อนิ้วรองรับขมับ
เขาหลับไปแล้ว
กล้ามเนื้อแขนเป็นมัด เส้นเลือดปูดขึ้น
เมื่อคืนมือนี้เองที่รัดเอวเธอไว้ กดเธอลงไปในที่นอนราวกับเฆี่ยนตีอย่างไร้ปรานี ต่อให้เธอร้องไห้ผลักไสอย่างไรก็ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย
เหรินถังตัวสั่นเทิ้มโดยไม่รู้ตัว นี่คือปฏิกิริยาตอบสนองโดยสัญชาตญาณที่เหนือเหตุผล
ซือหลินสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวเล็กน้อย จึงตื่นขึ้นมาทันที รูม่านตากลับมาใสปิ้งในเสี้ยววินาทีที่ลืมตา
เขเห็นเธอตื่นแล้ว สิ่งแรกที่ทำคือยื่นมือมา หลังมือแตะลงบนหน้าผากเธอ