กู้เป๋อเหิงพูดเสียงเรียบเฉย "ดังนั้นผลลัพธ์ในวันนี้ มันก็คาดเดาได้อยู่แล้ว"
"ใครที่มีสมองหน่อย ไม่คิดจะลองเสี่ยงดวง ล้วนแต่ระวังตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า"
เจียงอวี่ไป๋ทำเสียงเอ็ด "พวกเธอคิดยังไงก็คงไม่คิดว่า ตั้งใจจะเอาอกเอาใจ แต่กลับทำให้คุณซือเจอผลลัพธ์ที่ไม่อยากเห็นที่สุด"
"ไม่ค่อยได้เห็นคนในคณะกรรมการอารมณ์ออกขนาดนี้เลยนะ"
สองคนหันมองไปที่เวทีพร้อมกัน
พิธีกรยืนอยู่กลางเวที ถือซองจดหมายที่มีผลสุดท้ายอยู่ในมือ เสียงกังวาน "แชมป์รอบตัดสินดาวเด่นเซิ่งหลานปีนี้ ได้แก่ หลินเสี่ยวกุย!"
ไม่ใช่แค่ซือหลินเท่านั้น สมาชิกคณะกรรมการทั้งสี่คน ต่างรู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
สีหน้าของซือหลินตอนนี้ ไม่ใช่แค่คำว่า "ดำ" จะบรรยายได้แล้ว
เวินเหยี่ยนก็ยากที่จะรักษารอยยิ้มสง่างามตามปกติไว้ได้ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เผยเหิงส่ายหน้าปิดหน้า เอนตัวลงบนโซฟา ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง
ส่วนจี้เหยียน ใบหน้าไร้อารมณ์มองไปที่เวที นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมวดคิ้ว
หลินเสี่ยวกุย? ดาวเด่นเซิ่งหลาน? นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขาคิดจะเปลี่ยนชื่อเซิ่งหลานในวินาทีนั้นเลยด้วยซ้ำ
มีเพียงเหรินถังเท่านั้นที่ไม่เข้าใจสถานการณ์
เธอหันไปดูปฏิกิริยาของทั้งสี่คน แล้วหันไปดูหลินเสี่ยวกุยที่ดูภูมิอกภูมิใจอยู่บนเวที รู้สึกได้ว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ
แต่เธอก็ไม่ได้คิดมาก ยกมือเล็ก ๆ ขึ้นตบสองครั้ง เสียงปรบมือในที่นั่งของคณะกรรมการที่เงียบสงัดจึงชัดเจนเป็นพิเศษ
ซือหลินหันข้างมองเธอ
เธอนั่งอยู่ข้าง ๆ เวินเหยี่ยน มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นแนบอกตบอยู่ เห็นทั้งเวทีไม่มีใครขยับ เด็กสาวถึงกับทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ รู้สึกเขิน ๆ บ้าง