เหรินถังนึกถึงรูปลักษณ์เดิมของตัวเองขึ้นมา
ขาวบริสุทธิ์ราวปุยหิมะ แต่กลับชวนให้หลงใหลได้อย่างน่าพิศวง
พวกภูตผีในป่าต่างพูดกันว่าลิลลี่น้อยตนนี้ช่างงดงาม ใบหน้าละเอียดประณีตจนไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตทั่วไป นับเป็นภูตดอกไม้ที่งามที่สุดในหุบเขาทั้งหุบเขาก็ว่าได้
ถ้าตอนแรกมาเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่จำเป็นต้องวกวนไปมาอย่างนี้เลย
เธอจะไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเข้าไปแนบชิดซือหลิน ใช้ร่างกายล่อลวงเขา
ใช้วิธีดั้งเดิมที่สุด ดึงความสนใจของบุตรแห่งวาสนาให้จดจ่ออยู่กับตัวเอง
แต่ตอนที่เธอเพิ่งมาถึงโลกใบนี้ ร่างนั้นแย่มากเกินไป
ผิวคล้ำเหลือง รูปร่างผ่ายผอม เดินสองก้าวก็หอบ ยืนนานหน่อยก็หน้ามืด
แบบนั้น ต่อให้เธอเข้าไปแนบชิด ซือหลินก็คงไม่แม้แต่จะมอง
เพราะผู้ชายแบบเขา ผู้หญิงสวย ๆ คนไหนไม่เคยเห็น?
เมื่อไม่มีทุน เดินเข้าไปเกาะติด ก็มีแต่จะกลายเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะ
ดังนั้น เธอต้องมีพลังวาสนาในระดับหนึ่งก่อน
ไม่มีพลังวาสนา ก็ปลดล็อกคุณสมบัติไม่ได้
ปลดล็อกคุณสมบัติไม่ได้ ก็ไม่มีทุนไปล่อลวง ก็แย่งพลังวาสนามาเพิ่มไม่ได้
เป็นวงจรอุบาทว์
ดังนั้นจึงต้องหาหนทางอื่น เป็นตัวประกอบหญิงที่สู้กับนางเอก รอให้ได้พลังวาสนามากพอ เลี้ยงร่างกายให้กลับมาสวย แล้วค่อยคิดการอื่นต่อไป
เหรินถังนึกถึงสายฟ้าสวรรค์ดอกนั้นขึ้นมาได้ นางบำเพ็ญเพียรมานับพันปีกว่าจะแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ ผลปรากฏว่าสายฟ้าลงมาแค่หนึ่งดอก ทุกอย่างก็สลายหายไปหมด
ระบบสัมผัสได้ว่าเธออารมณ์ไม่ดี คิดว่าเธอยังไม่พอใจหน้าตาตัวเองในตอนนี้
มันเอ่ยปลอบด้วยเสียงเล็ก ๆ “ถังถัง ตอนนี้เธอก็สวยมากแล้วนะ เป็นคนที่สวยที่สุดในโลกใบเล็ก ๆ นี้แล้ว”
เหรินถังมองหน้าตัวเองในกระจก “สวยอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีความสามารถในการปกป้องตัวเองด้วย”