เวินเหยี่ยนลุกขึ้นยืน เดินมาหาเหรินถัง ก้มลงมองตาของเธอในระดับสายตา แล้วยื่นมือมาลูบหัวเธอเบาๆ
เขาอ่อนโยนกว่าซือหลินมาก เหมือนกำลังเอาใจน้องสาวคนหนึ่งที่งอแง “ถังถัง ทางเดินใหญ่สดใสในชีวิตมันอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอยังลังเลอะไรอยู่อีกล่ะ?”
เหรินถังสะอื้นเล็กน้อย ไม่ตอบอะไร
“มิตรภาพที่เธอพูดถึงน่ะ มันมีค่ากี่บาทกี่ทองกัน?” น้ำเสียงเวินเหยี่ยนอ่อนโยนจนทำให้คนฟังใจสั่น
“แล้วก็หลินเสี่ยวกุยคนนั้นน่ะ ไม่แน่ว่าเธอจะจริงใจกับเธอจริงๆ ด้วยซ้ำ เธอเป็นแค่ลูกไล่ที่อาศัยอยู่ในเงาของเธอเท่านั้น”
“เพื่อนแบบผิวเผินแบบนี้ มันคุ้มหรือที่เธอจะยอมทิ้งทุกอย่าง ไปทำให้พวกเราโกรธ?”
น้ำตาของเหรินถังหยุดไหล เธอเงยหน้ามองเขา
“ถ้าเธอเข้าร่วมกับเรา คณะกรรมการก็คือความมั่นใจของเธอ” เวินเหยี่ยนยิ้ม แล้วตบไหล่เธอเบาๆ
“ถ้าเธอยินดี ฉันเองก็เป็นความมั่นใจให้เธอได้เหมือนกัน ดีไหม?”
เผยเหิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เป่าปากเบาๆ “เวินเหยี่ยน นายจีบผู้หญิงเก่งจริงๆ นะเนี่ย”
เวินเหยี่ยนไม่สนใจเขา ก้มหน้ามองเหรินถัง “แล้วก็ซือหลินคนนี้อารมณ์ไม่ดีนัก”
“เรื่องที่เขาคิดแล้ว เขาจะไม่เปลี่ยนเด็ดขาด พวกเราก็ทำอะไรเขาไม่ได้เหมือนกัน”
ซือหลินพิงอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ขมวดคิ้วมองภาพตรงหน้า
มือของเวินเหยี่ยนวางอยู่บนตัวเหรินถัง เธอเงยหน้ามองเขา น้ำตายังค้างอยู่บนหน้า แต่ไม่ร้องไห้อีกแล้ว
ภาพนั้นแสบตาอย่างประหลาด
พอเป็นเขา เขาก็แค่ทำให้เธอกลัวจนร้องไห้ แต่เวินเหยี่ยนแค่พูดไม่กี่ประโยคก็ปลอบเธอได้แล้ว
ซือหลินเอ่ยปาก “พอได้แล้ว”