หลินเสี่ยวกุยเอ่ยเสียงไม่พอใจ "ถังถัง เมื่อวานเธอไปตึกสภานักเรียน วันนี้อยู่ดี ๆ ก็กลายเป็นคนของคณะกรรมการไปได้ยังไง?"
"เธอบอกฉันให้ชัด ๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น"
เหรินถังปิดหนังสือเรียน "ไม่มีอะไรจะพูด"
หลินเสี่ยวกุยหัวเราะเยาะ "ไม่มีอะไรจะพูด?"
"เธอเป็นเพื่อนสนิทของฉัน เธอรู้ดีว่าคณะกรรมการทำอะไรกับกลุ่มต่อต้าน เธอรู้ดีว่าฉันถูกขึ้นบัญชีดำ"
"ตอนนี้เธอจะเข้าข้างพวกนั้นแล้วเหรอ?"
"ใช่"
หลินเสี่ยวกุยอึ้งไป ไม่คิดว่าเธอจะตอบโดยไม่ลังเล ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย
เหรินถังลุกขึ้นยืน สายตาไม่มีความกลัวใด ๆ "ฉันเข้าข้างพวกนั้นจริง ๆ"
"เธอ!" หลินเสี่ยวกุยสูดหายใจลึก
"เธอยังมีเส้นเลือดนักสู้อยู่อีกไหม? เธอไม่รู้หรือว่าพวกนั้นเป็นคนยังไง? พวกนั้นเหยียบเราไว้ใต้เท้าเหมือนหมา เธอจะไปเป็นเลขาให้พวกนั้นเหรอ? เธอคิดอะไรอยู่กันแน่?"
น้ำเสียงเหรินถังยังคงนุ่มนวล "เสี่ยวกุย เธอมีเส้นเลือดนักสู้ของเธอ ฉันมีความเป็นจริงของฉัน"
"พ่อแม่เธออย่างน้อยยังส่งเธอเรียนได้ ส่วนฉันต้องทำงานหารายได้เอง"
"เธอโดนขึ้นบัญชีดำยังอดทนมาได้จนถึงตอนนี้ ส่วนฉันทนซือหลินแม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่ไหว"
"ดังนั้นฉันไม่มีทางเลือก"
"ถ้าเธอคิดว่าการที่ฉันเข้าคณะกรรมการคือไร้เส้นเลือดนักสู้ คือปีนสูง"
"ก็ตามนั้นแหละ ฉันปีนสูงจริง ๆ"
หลินเสี่ยวกุยจ้องเธอ กัดริมฝีปากล่างแน่น