ซือหลินมองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างประหม่านิดๆ
เธอซบอยู่บนอกเขา นิ่งเงียบ แต่เขารออยู่พักใหญ่ เธอก็ยังไม่ยอมตอบ
“เหรินถัง” เขาเรียกเธออีกครั้ง เสียงเบากว่าก่อนหน้านี้ “โอเคไหม?”
หญิงสาวเงยหน้าจากอ้อมแขนเขา แล้วส่ายหน้า “ไม่ได้”
สีหน้าซือหลินหดลงทันที
เขากำบ่าเธอแน่นขึ้น “ทำไม? ยังกลัวฉันอีกเหรอ? ฉันสัญญาว่า จะไม่รังแกแกอีกต่อไป”
“แต่ฉันไม่แน่ใจ” เหรินถังนั่งตัวตรง ออกจากอ้อมแขน มองเขาอย่างจริงจัง
“ไม่แน่ใจว่าเธอชอบฉันเพราะหน้าตา หรืออะไร”
“และก็ไม่แน่ใจว่า ที่ฉันตอบตกลง เพราะอยากได้ความคุ้มครองจากเธอรึเปล่า”
ซือหลินถามต่อ “งั้นเหรินถัง แกเกลียดฉัน?”
เสียงหญิงสาวเบาลง “เคยเกลียดมาก เกลียดที่เธอชอบรังแกคนที่เขาอ่อนแอกว่าอยู่เรื่อย”
ซือหลินก้มหน้าอย่างจนปัญญา
เธอพูดต่อ “แต่หลังๆ มา...ก็ดูจะไม่ได้เกลียดมากแล้วล่ะ”
ซือหลินเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงอ่อน “งั้น …ก็ไม่ได้ชอบฉันด้วย ใช่ไหม?”
เด็กสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แม้ไม่ตอบ แต่ก็ซบตัวลงไปในอ้อมแขนเขาอย่างว่าง่าย กอดเอวเขา แนบใบหน้าลงกับอกเขา
ซือหลินชะงักไปชั่วขณะ แล้วก็รวบทั้งตัวเธอเข้ามากอดไว้
เขก้มมองหัวฟูฟูนุ่มๆ ของเธอ แต่ปากไม่ยอมลด อาดวาไม่ได้ “ไม่ชอบ แต่ยังมากอดฉันทำไม?”