เหรินถังถูกเขาชมจนเขินอาย หลบหน้าไปทางอื่น "คุณซือ มาหาฉันมีธุระอะไรไหมคะ?"
ซือหลินเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "มาถามว่า วันนี้ตกใจไหม?"
เด็กสาวส่ายหน้า "ไม่ตกใจค่ะ"
เขายกมือขึ้น คีบคางเล็กแสนสวยของเธอ แล้วยกหน้าของเธอขึ้นให้หันมาทางเขา "ฉันจะฟังความจริง"
เหรินถังกระพริบตา นิ้วของผู้ชายมีรอยด้านบางๆ ถูกเสียดสีจนเธอรู้สึกคัน
"นิดหน่อยค่ะ" น้ำเสียงของเธออ่อนลงกว่าเดิม และแฝงไปด้วยความน้อยใจเล็กน้อย
ซือหลินกำข้อมือเธอไว้ แล้วลากเธอไปนั่งที่ข้างโซฟาตัวเล็ก
โซฟาแคบเกินไป พอเขานั่งลง ขายาวๆ ก็วางไม่รู้จะวางตรงไหน เข่าของเขาเกือบจะชนเข้ากับตู้เตี้ย
เหรินถังถูกเขาจับมือไว้ จึงได้แต่นั่งชิดติดเขาไปด้วย ทั้งตัวห่อหดอยู่ข้างกายเขา กระโปรงชุดนอนสีขาวนวลเฉียดผ่านกางเกงสูทของเขา
มือของผู้ชายยังคงโอบรอบข้อมือเรียวบางของเธอไว้ ไม่ยอมปล่อย
เหรินถังก้มลงมองข้อมือที่ถูกเขากุมไว้ นิ้วของเธอขยับ อยากจะหดกลับ
ซือหลินดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
"ฉันจัดการเวินเหยี่ยนไปแล้ว" เขาเอ่ยปาก
ความคิดของเด็กสาวไม่ได้อยู่ที่คำพูดของเขาเลยแม้แต่น้อย ก้มหน้ามองฝ่ามือใหญ่ที่เขาจับไว้ไม่ยอมปล่อย แล้วตอบรับอย่างเหม่อลอย
ซือหลินเรียกเธออีกครั้ง "เหรินถัง"