บ่ายวันถัดมาสามโมงตรง ชั้นสี่ของห้องสมุด
ห้องอ่านหนังสือซ่อนตัวอยู่สุดปลายทางเดิน ปกติแทบไม่มีใครมา ม่านปิดมิดชิด
ฟางจ้าวหยางยืนอยู่หน้าโต๊ะยาว มือถือคำร้องที่เพิ่งพิมพ์เสร็จ กำลังแบ่งงานให้คนที่นั่งล้อมรอบอยู่สิบกว่าคน
หลินเสี่ยวกุยนั่งอยู่ข้างๆ เขา
“ใบปลิวเหล่านี้พรุ่งนี้ไปติดที่โรงอาหารกับกระดานประชาสัมพันธ์หน้าตึกเรียน” ฟางจ้าวหยางผลักกระดาษหนึ่งกองไปให้ผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้าม
“อย่าติดประตูหน้า ติดประตูข้าง ประตูหน้ามีกล้องวงจรปิด”
ประตูถูกเปิดออก เหรินถังยืนอยู่ที่หน้าประตู
วันนี้เธอใส่เสื้อแขนสั้นสีฟ้าอ่อน กับรองเท้าผ้าใบสีขาว
หลินเสี่ยวกุยเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น ขาเก้าอี้ครูดกับพื้นจนเกิดเสียงดังน่ากลัว
ฟางจ้าวหยางรีบพลิกคำร้องบนโต๊ะคว่ำลงไว้
“เธอมาทำไม?” หลินเสี่ยวกุยถาม
เหรินถังเดินเข้ามา แล้วหันหลังปิดประตู
เธอมองสำรวจใบปลิวบนโต๊ะที่ยังไม่ได้เก็บ หัวข้อโผล่ขึ้นมาครึ่งหนึ่ง: ความจริงเบื้องหลังระบบแบล็กลิสต์กับไวต์ลิสต์...
เธอพูดว่า “วางแผนกันในห้องสมุดว่าจะเปิดโปงแบล็กลิสต์กับไวต์ลิสต์ พวกเธอเบื่อหน่ายชีวิตกันแล้วหรือไง?”
สีหน้าหลินเสี่ยวกุยเปลี่ยนไป “เธอรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่?”
“ฉันรู้ และคนของสภานักเรียนก็รู้มานานแล้ว” เหรินถังก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ห้องอ่านหนังสือนี้จะซ่อนมุมไหน ก็ยังเป็นพื้นที่ของเซิ่งหลาน”
“พวกเธอคิดว่าหลบอยู่ที่นี่แล้วจะไม่มีใครเห็นเหรอ? ข้างล่างมีคนของสภานักเรียนกำลังเดินขึ้นมา พวกเธอเตรียมโดนจับในถ้ำได้เลย”