"สวัสดี" เหรินถังกล่าว
"พี่เวินบอกฉันแล้ว เรื่องพรุ่งนี้ ฉันจะเต็มที่กับเธอ" เฉิงจิ้นกล่าว
"ขอบคุณ"
"ไม่เป็นไร ทุกคนก็ทำงานเพื่อคณะกรรมการเหมือนกัน"
เหรินถังมองเขา แล้วจู่ ๆ ก็ถามขึ้น "เธอเป็นคนที่กลุ่มทุนซือชื่อสนับสนุนใช่ไหม?"
เฉิงจิ้นหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้ม "ใช่"
"แล้วเธอคิดว่ามันคุ้มไหม?"
"อะไรคุ้ม?"
"แลกอิสรภาพกับอนาคต คุ้มไหม?"
เฉิงจิ้นมองเธอ นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที
แล้วเขาก็ยิ้มขึ้น รอยยิ้มนั้นจางมาก ปนไปด้วยความประชดประชันตัวเอง "นักเรียนเหรินถัง ในโรงเรียนแห่งนี้ ไม่มีความยุติธรรมที่แท้จริงหรอก"
"สิ่งที่เราทำได้ ก็คือเลือกเส้นทางที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง"
"กลุ่มทุนซือชื่อให้โอกาสฉัน ฉันก็จะคว้ามันไว้"
"ส่วนอิสรภาพ..."
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "นั่นเป็นสิ่งที่มีแต่คนรวยเท่านั้นที่มีสิทธิ์พูดถึง"
เหรินถังไม่พูดอะไรต่อ
เฉิงจิ้นไม่ใช่คนโลกสวยแน่นอน
ในวัยที่คนอื่นยังเป็นเด็กผู้ชายเด็กผู้หญิง กำลังมีความรัก เปรียบเทียบ อิจฉากัน
เขาโตเกินวัย รู้ตั้งแต่ว่ายังเด็กว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ และรู้ว่าราคาที่ต้องจ่ายคืออะไร
เขาเลือกที่จะยอมรับมันอย่างเปิดเผย
เหรินถังหันกลับไป "เจอกันพรุ่งนี้"
"เจอกันพรุ่งนี้"
เธอหันหลังเดินไปยังปลายทางเดิน
เดินออกไปได้สองก้าว เฉิงจิ้นก็พูดขึ้นจากข้างหลัง "นักเรียนเหรินถัง"