บรรยากาศเงียบตึงขึ้นมาทันที
เผยเหิงนั่งตัวตรงขึ้นจากโซฟา สีหน้าจริงจังเตรียมพร้อม รู้สึกว่าอีกไม่นานคงต้องเข้าห้ามอีกแล้ว
จี้เหยียนมองนี่ทีมองนั่นที คิ้วขมวดเข้าหากัน
อดสงสัยตัวเองไม่ได้ว่า ตอนแรกตัวเองคำนวณผิดไปรึเปล่า?
ทำไมซือหลินยิ่งจมลึกลงไปเรื่อยๆ ไม่พอ เวินเหยี่ยนก็ยิ่งมีทีท่าลุกลามหนักขึ้นอีก
เวินเหยี่ยนหัวเราะเย็น "ฉันแย่งเหรอ? เป็นนายเองแหละที่ปล่อยมือก่อน"
"นายประกาศไล่เธอออกต่อหน้าทุกคน ขับเธอออกจากคณะกรรมการ แถมยังขึ้นบัญชีดำอีก เรื่องพวกนี้ฉันไม่ได้บังคับนายให้ทำสักอย่าง"
"นายผลักเธอมาทางฉันเอง ตอนนี้จะพูดสักคำก็อยากได้คืน?"
"ตอนนั้นจี้เหยียนเป็นคนขึ้นบัญชีดำ" น้ำเสียงซือหลินเย็นลง "ไม่ใช่ฉัน"
เวินเหยี่ยนจ้องหน้าเขา "แต่นายรู้ทีหลังก็ไม่ได้ห้ามไว้ ไม่ได้ถอนออกทันที ใช่ไหมล่ะ?"
"เธอถูกพวกนั้นรุมล้อมในห้องเรียน ราดน้ำ ดึงผม ฉันเป็นคนดึงเธอออกมาจากมือพวกนั้น ฉันเป็นคนให้สถานะเธอ ให้เธอยืนหยัดในเซิ่งหลานได้"
"ตอนนั้นนายอยู่ไหน?"
ขากรรไกรซือหลินเกร็งตึง
เวินเหยี่ยนพูดไม่ผิด ตอนนั้นเขากำลังนั่งโกรธเงียบๆ ปากแข็ง ท้าทายตัวเองอยู่
กว่าจะได้สติรีบไปที่ห้องเรียน เธอก็ยืนอยู่ข้างเวินเหยี่ยนแล้ว
"แล้วไง? นายมีใจจริงกับเธอสักเท่าไหร่กัน?" เสียงซือหลินทุ้มลงอีกนิด
"นายก็แค่ความอยากรู้ อยากดูว่าเธอมีอะไรพิเศษ อยากลองชิมดูว่าผู้หญิงที่ทำให้ซือหลินปล่อยไม่ลงนั้น รสชาติเป็นยังไง"
"เวินเหยี่ยน นายกล้าพูดไหมว่าไม่ใช่?"
เวินเหยี่ยนไม่ตอบ