เวินเหยี่ยนเดินจากริมหน้าต่างเข้ามา นั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับซือหลิน
เขาถอดแว่นออกมา ถือไว้ในมือแล้วเช็ดช้า ๆ
“เรื่องหลินเสี่ยวกุยพักไว้ก่อน รูปถ่ายนั่นใครปล่อยออกมา ตรวจสอบหรือยัง?”
จี้เหยียนรับคำ “ถ่ายวันที่งานคาร์นิวัล ช่องทางที่รูปจะหลุดออกไปได้มีทางเดียว คนที่อยู่ในงานวันนั้นมีคนแอบถ่าย”
“กู้เป๋อเหิงกับเจียงอวี๋ไป๋วันนั้นก็อยู่ แต่พวกเขาไม่โง่หรอกที่จะเอารูปไปปล่อยข้างนอก” เวินเหยินใส่แว่นกลับ
“เรื่องแบบนี้ไม่มีประโยชน์กับวงการระดับเจ ด้วยซ้ำ แถมยังพาภัยมาหาตัวเอง”
“งั้นก็เป็น ระดับบี หรือ ระดับซีสินะ” เผยเฮียวพูด
“เดี๋ยวให้กู้เป๋อเหิงไล่ตรวจทีละคน ตรวจเจอจัดการตรงนั้นเลย”
เขาหยุดไปแป๊ป ท่าทางขี้เล่นหายไปไหนหมด “ถึงคราวนี้ซวยที่หลินเสเซียว แต่กล้าในงานแบบคาร์นิวัล ละเลยกฎห้ามถ่ายรูป มันคือการหาความตาย”
จี้เหยียนเงยหน้า คาร์นิวัลคืองานสังสรรค์ล่าเหยื่อที่เหล่าขุนนางระดับเอเป็นคนริเริ่ม คณะกรรมการไม่เคยเข้าร่วม แต่จะยอมปล่อยให้มีงานแบบนี้ได้ก็ต่อเมื่อ ปลอดภัยแน่นอนเท่านั้น
ไม่มีรูปภาพ ไม่มีการบันทึกเสียง ไม่มีหลักฐานใดที่ออกมาจากประตูนั้นได้
กฎนี้แม้จะไม่ใช่กฎโรงเรียนที่ประกาศออกมาตรง ๆ แต่ทั้งเซิ่งหลานที่โรงเรียนขุนนาง ยิ่งการเข้าศึกษา จะมีการบอกกล่าวถึงเส้นสีแดงนี้