เมื่อยามค่ำคืนมืดลง เสียงที่ประตูทางเข้าก็ดังขึ้น
เหรินถังนอนขดอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น สองขาขาวบางเรียวประกบกัน ข้อเท้าโผล่พ้นชายกระโปรงออกมา
เธอไม่เงยหน้า แค่ฟังเสียงฝีเท้าก็รู้ว่าเป็นซือหลิน
คนรับใช้เดินเข้ามาก่อน วางยาอุ่น ๆ ไว้บนโต๊ะกาแฟ
นั่นเป็นตำรับใหม่ที่ฉินโจวปรับเปลี่ยน เพราะก่อนหน้านี้หยุดยาไป จึงเพิ่มสมุนไพรหายากอีกหลายชนิด กลิ่นแรงกว่าเดิมมาก
ซือหลินเดินเข้ามา ส่งเสื้อคลุมให้คนรับใช้ ปลดคอเสื้อให้หลวม แล้วนั่งลงข้าง ๆ เหรินถัง
โซฟายุบลงเป็นแอ่ง เด็กสาวเอนตามไป ไหล่ไปชนกับแขนของเขา
เธอสูดจมูก ขมวดคิ้วเล็กน้อย ได้กลิ่นน้ำหอมโทนเย็นจาง ๆ ปนกับกลิ่นบุหรี่ที่ยังไม่จางหายบนตัวเขา
"สูบบุหรี่อีกแล้วเหรอ?" เธอขมวดคิ้วบาง ๆ
"ไม่ได้สูบกี่มวน คนอื่นก็ไม่ได้กลิ่น มีแต่เธอนี่แหละที่จมูกไวเกินไป" ซือหลินก้มลงมองเธอ มือวางบนท้ายทอยเธออย่างเป็นธรรมชาติ แล้วดึงเธอเข้ามาหาตัว
"กินยาแล้วยัง?"
เหรินถังชำเลืองมองถ้วยยาสีเข้มบนโต๊ะกาแฟ ไม่พูดอะไร
ซือหลินมองตามสายตาเธอ ยื่นมือไปหยิบขึ้นมา
ขอบถ้วยยังร้อนอยู่ เขาลองจิบที่ริมฝีปากก่อนเพื่อเช็คอุณหภูมิ แล้วค่อย ๆ ส่งไปที่ปากเธอ
"กินเองได้ไหม?" เขาถาม
เหรินถังมองเขาหนึ่งครั้ง ค่อย ๆ อ้าปาก แต่พอได้กลิ่นก็กลืนไม่ลง
เด็กสาวทำหน้าลำบาก เบือนหน้าหนี
ซือหลินถือถ้วยอยู่ ทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ใช้อีกมือหยิบช้อนเล็ก ๆ ป้อนทีละคำ