เสิ่นเหยี่ยนก้มหน้าลง เงียบ ๆ หลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน ทำตัวเหมือนนักเรียนคนอื่น ๆ รอบข้าง
จี้เหยียนไม่พบสิ่งผิดปกติ ก็หันกลับไปอีกครั้ง
เสิ่นเหยี่ยนโค้งมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นช่างขมขื่น
โตขึ้นแล้วสินะ จี้เหยียนตัวน้อยที่ไม่เจอกันมานาน
สิบสองปีก่อน ตอนที่เสิ่นเหยี่ยนเพิ่งจะประคับประคองสถานการณ์ใหญ่ให้มั่นคงได้ สิ่งแรกที่เขาอยากพบคือจี้เหยียนและจี้ชิง
เขาอยากกลับไปตระกูลจี้ เพื่ออธิบายกับจี้ชิง เพื่ออธิบายกับจี้เหยียน
แต่ยังไม่ทันได้ออกเดินทาง ข่าวก็มาถึงก่อน จี้ชิงฆ่าตัวตาย
เสิ่นเหยี่ยนนิ่งงันไปนาน นานมาก
ต่อมา ด้วยความบังเอิญอันพลิกผัน เขาได้ยินเรื่องของจี้เหยียนตัวน้อยจากปากคนอื่น
ตอนที่เขาเพิ่งก่อความวุ่นวายขึ้น จี้เหยียนไม่เคยเชื่อเลยว่าเขาจะคิดทรยศ
ถึงแม้ทุกคนจะพูดกันปากต่อปาก จี้เหยียนก็ยังไม่เชื่อ
พ่อของจี้สั่งกักบริเวณเขา สามวันสามคืน
หลังจากเขาออกมา เสียงแหบแห้ง ผอมไปหนึ่งรอบ ยังคงพูดประโยคเดิมว่า เขาไม่เชื่อ
ยังไม่ทันที่จี้เหยียนจะได้พบเสิ่นเหยี่ยนเพื่อถามให้กระจ่างต่อหน้า
ข่าวร้ายครั้งต่อไปก็มาถึง จี้ชิงฆ่าตัวตาย
จี้เหยียนเห็นตาคู่ คุณป้าเล็กที่เขารักที่สุดนอนอยู่ในกองเลือดเต็มพื้น ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
คุณหนูน้อยคนนั้นที่แกร่งกล้าฝืนยืนหยัดเพื่อตามหาเสิ่นเหยี่ยนให้ได้คำตอบ ในที่สุดก็ล้มลง
ป่วยหนักครั้งใหญ่ ฟั่นเฟือนไม่รู้เรื่องอยู่หลายวัน
พอเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จี้ชิงถูกฝังไปแล้ว เหลือเพียงหลุมศพเย็นเฉียบหนึ่งหลุม
เขาไม่ร้องไห้อีก ไม่อาละวาดอีก มีเพียงไปนั่งอยู่หน้าหลุมศพทั้งคืน