เหรินถังมองหลินเสี่ยวกุยที่นอนอยู่บนพื้น ไม่ตอบอะไร
ซ่งเฟียนวิ่งไปแล้ว นั่งยองๆ บนพื้น มือไม้สับสนควานหาทิชชู่มาซับแผลที่หน้าผากให้ "เสี่ยวกุย! เสี่ยวกุยเธอเป็นยังไงบ้าง?"
หลินเสี่ยวกุยปัดมือเธอออก พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่ง
เลือดที่หน้าผากยังไหลไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำจนน่ากลัว จ้องเขม็งไปทางประตูโรงอาหาร
เมล็ดพันธุ์แห่งความแค้น ปนเปกับความเคลิบเคลิ้มในวัยรุ่นที่ไม่อาจเอ่ยชื่อ เกียรติยศ หล่อหลอมเป็นความรู้สึกอันซับซ้อน
เหรินถังเดินเข้าไป นั่งยองๆ ถอดเสื้อคลุมนักเรียนออกมาคลุมให้หลินเสี่ยวกุย "ห้องพยาบาลอยู่ทางไหน ฉันประคองเธอไป"
หลินเสี่ยวกุยหันหน้ามองเธอ สายตาแสนซับซ้อน มีทั้งความโกรธ ความน้อยใจ ความไม่เข้าใจ และอะไรบางอย่างที่เหรินถังอ่านไม่ออก
"เมื่อกี้ทำไมเธอไม่พูดแทนฉัน?"
เหรินถังไม่ตอบ กดเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น "ห้ามเลือดก่อน"
"เธอกลัวพวกเขา" เสียงหลินเสี่ยวกุยสั่นเทา "เธอก็กลัวพวกเขาเหมือนกัน"
"ใช่" เหรินถังพูด "ฉันกลัว"
หลินเสี่ยวกุยกัดริมฝีปากล่าง ปัดมือเธอออก พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน
"ฉันไม่กลัว" เธอพูด ล้างสมองตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ฉันจะไม่ก้มหัวให้อำนาจ"
บางคำพูดบ่อยครั้งเข้าก็เชื่อไปเอง
ซ่งเฟียนประคองแขนอีกข้างของหลินเสี่ยวกุย พูดเสียงเบา "เสี่ยวกุย อย่าพูดเลย ไปห้องพยาบาลก่อนเถอะ"