มีคนในฝูงชนหัวเราะเยาะออกมา พร้อมกับความเยาะหยันที่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
ฟางจ้าวหยางหันไปตามเสียง เห็นใบหน้าของเหล่านักเรียนตระกูลสูงหลายคน
พวกเขายืนอยู่แถวหน้าของฝูงชน สองมือกอดอก สีหน้าเรียบเฉย
ใจของฟางจ้าวหยางจมดิ่งลงไปอีกหนึ่งนิ้ว
ซือหลินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยปากขึ้น "นายคิดว่า ศัตรูของนายคือสี่คณะกรรมการเรา?"
ฟางจ้าวหยางเบ่งตาขึ้นอย่างยากลำบาก ท่ามกลางคราบเลือดและเศษกระจกแตก สบตากับซือหลิน
เขายืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ตัวสูงมาก ท่าทางก้มหน้ามองคนอื่นนั้นแผ่ออกมาจากกระดูกถึงความเกียจคร้าน
"ศัตรูของนาย จะเป็นสี่คณะกรรมการเราได้ยังไงล่ะ" เสียงของซือหลินแผ่วเบา
"เราแค่เป็นร่มคุ้มกัน ให้สิทธิพิเศษเล็กน้อยแก่พวกเขา"
สายตาของเขากวาดผ่านใบหน้าของเหล่านักเรียนตระกูลสูงรอบข้าง
"คนที่ดูพวกนายพวกที่ดิ้นรนตะเกียกตะกายเพื่อปีนขึ้นไป หมายมั่นจะแตะต้องอำนาจวาสนาไม่พอใจจริง ๆ คือเหล่าตระกูลสูงทั้งหมดที่อยู่ตรงนี้ต่างหาก"
ซือหลินหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะเยาะตัวเอง "อ้อ ไม่สิ ตอนนี้ทางการเรียกเราว่า ตระกูลเศรษฐี"
เมื่อเสียงพูดจบลง สนามกีฬาก็มีเสียงฮือฮาตามขึ้นมา การลุกฮือยึดอำนาจเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่ยุติระบบตระกูลสูง ยังคงเป็นความคับแค้นใจในใจของทุกคนเสมอมา
ฟางจ้าวหยางคุกเข่าอยู่บนพื้น มองดูผู้คนรอบข้าง
คนที่เขาเคยคิดว่าจะปลุกให้ตื่นได้ คนที่เขาเคยคิดว่าจะถูกคำประณามของเขาทำให้สะเทือนใจ ตอนนี้กลับยืนอยู่ตรงอีกฝั่ง มองเขาด้วยสายตาแห่งความชิงชัง
ซือหลินหันหลังจะเดินไป
ฟางจ้าวหยางจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นจากพื้น ใช้กำลังทั้งหมดที่มีพุ่งเข้าใส่ซือหลิน
ฝูงชนส่งเสียงร้องตกใจ
ซือหลินไม่แม้แต่จะหันกลับมา แค่ขยับตัวหลบไปด้านข้าง