ในห้องทำงานคณะกรรมการ เผยเหิงหันหน้าจอโทรศัพท์ให้ซือหลินดู
เป็นภาพที่ส่งตรงมาแบบเรียลไทม์ หลังประตูห้องจัดเลี้ยง หลินเสี่ยวกุยและซูเนี่ยนกำลังหลบอยู่หลังถังขยะ รอจังหวะเหมาะ ๆ
“ฉันยังไม่ทันได้เชิญพวกเธอเลย หลินเสี่ยวกุยเองก็เตรียมจะบุกเข้าไปแล้ว” เผยเหิงฉีกยิ้มด้วยความตื่นเต้น
“ถ้าไม่ถือโอกาสนี้หาความสนุกซักหน่อย ก็คงไม่เข้าท่าใช่ไหม”
ซือหลินมองหลินเสี่ยวกุยในภาพ แล้วขมวดคิ้ว
โง่สิ้นดี
พวกกู้เป๋อเหิงกับเจียงอวี่ไป๋ ไม่เหมือนพวกเขาที่ทะนุถนอมชื่อเสียง ลงมือโหดเหี้ยม ไม่เคยเกรงใจใคร
หลินเสี่ยวกุยไม่กลัวตาย บุกเข้าไปก่อเรื่อง ย่อมต้องไปมีเรื่องกับคนพวกนั้นอย่างแน่นอน เหมือนตอนวันสถาปนาโรงเรียนครั้งที่แล้ว ที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดที่นั่น
สุดท้ายก็ต้องให้เหรินถังมาอ้อนวอนขอให้เขาช่วย
เดี๋ยวนะ... วันสถาปนาโรงเรียนครั้งที่แล้ว
ซือหลินครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ถ้าคืนนี้หลินเสี่ยวกุยไปขี่คอคนอื่นอีก เหรินถังต้องไม่นิ่งดูดายแน่
เธอยังเป็นเลขาของคณะกรรมการ ถ้าเธอจะช่วยใคร เธอจะไปหาใครได้? ก็มีแต่เขา
การขอให้เขาช่วย ย่อมต้องแลกกับอะไรสักอย่าง เหมือนตอนวันสถาปนาโรงเรียนครั้งที่แล้ว
เขาไม่ใช่คนที่เป็นฝ่ายจะเข้าไปใกล้เธอเอง
เพราะเพิ่งให้สัญญากับเธอไป
แต่ถ้าเธอเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขาเองล่ะ