เจียงอวี่ไป๋ลุกขึ้นยืน ถือแก้วแชมเปญเดินไปหาหลินเสี่ยวกุย
เธอกำลังพยายามดิ้นรนจะลุกขึ้นจากพื้น เข่ามีรอยถลอกแล้ว
ชายหนุ่มยกเท้าขึ้น ปลายรองเท้าหนังบางเหยียบลงบนขาของเธอที่ยันพื้นไว้ แล้วบดลงไป
หลินเสี่ยวกุยเจ็บจนส่งเสียงครางเบา ๆ ร่างทั้งตัวทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง
ซูเนี่ยนพุ่งตัวเข้าไปจับขากางเกงของเจียงอวี่ไป๋ไว้ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “ได้โปรด ปล่อยเธอเถอะ เราจะไปเดี๋ยวนี้ เราจะไม่เข้าร่วมแล้ว…”
เจียงอวี่ไป๋ก้มมองเธอ
ผู้หญิงคนนี้มองใกล้ ๆ แล้วหน้าก็สวยจริง ๆ นัยน์ตากวาง หน้าขาว พอร้องไห้แล้วชวนให้สงสาร เป็นสไตล์ที่ปกติเขาจะมองสองสามตาพอ
แต่ตอนนี้…
เขาเอียงแก้วแชมเปญในมือ เหล้าไหลจากขอบแก้วลงมาราดบนผมของซูเนี่ยน
ซูเนี่ยนตัวสั่นเทิ้ม
รินแก้วหนึ่งจนหมด เขาโยนแก้วลงจากมือ แก้วกระแทกพื้นข้างเท้าของซูเนี่ยนแตกเป็นเสี่ยง ๆ
เธอคุกเข่าอยู่ข้างเศษแก้ว ไม่กล้าขยับ ไม่กล้าพูดอีก
เจียงอวี่ไป๋นั่งลงบนโซฟาอีกครั้ง ไขว่ห้าง “ไป?”
“ที่นี่เป็นที่ที่พวกเธอจะมาหรือไปได้ตามใจงั้นเหรอ?”
“ไม่มีป้ายชื่อ แอบลอดประตูหลังเข้ามา ยังขนอุปกรณ์มาเต็มไปหมด จะมาหาช่องโป๊ะพวกเรางั้นเหรอ?”
รอบข้างมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น เป็นเสียงเยาะเย้ยของพวกขุนนาง
และผู้หญิงโควต้าส่วนใหญ่ต่างก็ตกใจกลัว เช่นเย่เมี่ยนที่ยอมจำนนตั้งแต่แรก