งานคาร์นิวัลจัดขึ้นที่ห้องจัดเลี้ยงฝั่งตะวันออกของเซิ่งหลาน
ตรงทางเข้ามีโต๊ะลงทะเบียนตั้งอยู่ ทุกคนที่มาเยือนต้องหยิบป้ายชื่อจากถาดมาติดไว้ที่หน้าอก
ป้ายชื่อแบ่งเป็นห้าระดับ ระดับเอเป็นพื้นสีแพลตตินัมขอบทอง ระดับบีเป็นพื้นสีเงินขอบเงิน ระดับซีเป็นพื้นกุหลาบทอง ระดับดีเป็นพื้นสีดำด้าน
ระดับเอฟต่ำสุดเป็นสีเทาเข้ม ไม่มีขอบ
ตอนก่อตั้งเซิ่งหลาน มีคนในคณะกรรมการเสนอให้นำระบบป้ายชื่อมาใช้ทั่วทั้งโรงเรียน เพื่อให้พวกโควต้าได้สำนึกถึงตัวตนของตัวเองอยู่เสมอ
ข้อเสนอถูกส่งไปถึงคณะกรรมการ แต่ถูกซือหลินปฏิเสธทันทีในที่ประชุม
เหตุผลคือถ้าถูกสื่อภายนอกจับได้ ข่าวจะออกมาว่าเซิ่งหลานเลือกปฏิบัติและรังแกผู้อ่อนแอกว่า
ถึงแม้พวกเขาจะเลือกปฏิบัติจริง แต่ก็ไม่ควรทิ้งปากทางให้สื่อโจมตีได้
ชุดป้ายชื่อนั้นกลายเป็นของที่เซิ่งหลานเก็บขึ้นหิ้งอย่างน่าเสียดาย
แต่ทุกปีในช่วงงานคาร์นิวัล มันจะถูกนำกลับมาอีกครั้ง ใช้เป็นอุปกรณ์ในเกม ติดไว้ที่หน้าอกของทุกคน
ถ้ามีใครหยิบเรื่องนี้มาเล่นงาน พวกเขาก็พร้อมจะบอกว่า “ก็แค่เกมเท่านั้นแหละ ใครคิดมาก คนนั้นแหละที่ใจมีปัญหาจริง ๆ”
ภายในห้องจัดเลี้ยง ไฟติดผนังสีเหลืองอุ่นสลับกันส่องสว่าง
โซฟาหนังจัดวางเป็นบูธกึ่งเปิดโล่งหลายมุม บนโต๊ะกลางมีหอแก้วแชมเปญตั้งอยู่ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นน้ำหอมชั้นดีหลากหลายสีสัน
เจียงอวี่ไป๋และกู้เป๋อเหิงนั่งอยู่บนโซฟาทรงกลมตรงกลาง หน้าอกทั้งคู่ติดป้ายชื่อสีแพลตตินัม
ข้าง ๆ พวกเขาคือสมาชิกแกนหลักคนอื่น ๆ ของวงการระดับเอ ต่างคนต่างนั่งท่าทางสบาย ๆ
มือถือแก้วแชมเปญ ชนแก้วกันเป็นครั้งคราว บางทีก็เงยคางส่งสัญญาณไปทางไหนสักทาง