……
เธอยังนอนแผ่อยู่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามลมหายใจหนัก ๆ ขอบตาแดงก่ำ น้ำตายังเกาะอยู่บนแก้ม จะไหลก็ไม่ไหล จะหยุดก็ไม่หยุด ทั้งน่าสงสารทั้งน่าหลงใหล
ซือหลินใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาหยดนั้นบนแก้มเธอ แล้วดึงตัวเธอขึ้นมาจากโซฟา
จากนั้นก็ดึงกระโปรงจีบของเธอลงมาปิดบังต้นขานุ่ม ๆ นั้นเอาไว้
"ยังกล้าพูดอีกไหมว่าฉันหลอกเธอ?" เขาถาม เสียงแหบเล็กน้อย
เหรินถังเอามือปิดปาก ส่ายหัว แล้วก็พยักหน้า แล้วก็ส่ายหัวอีก
สมองของเธอถูกเขาจูบจนเละเทะไปหมด จ้องเขาอย่างน้อย ๆ กลัวว่าเขาจะโถมเข้ามาอีก "ฉะ ฉันต้องกลับร้านดอกไม้แล้วล่ะ"
สาวน้อยลุกขึ้นยืน หันหลังจะเดินไป แต่ว่าข้อมือก็ถูกอุ้งมือใหญ่คว้าไว้ได้อีกครั้ง
ซือหลินไม่ได้ออกแรงมาก แค่ตวัดข้อมือขาว ๆ ของเธอ แล้วดึงกลับมาเบา ๆ
เธอขาอ่อนอยู่แล้ว พอถูกเขาดึงแบบนี้ ก็ทรุดลงบนโซฟาอีกครั้ง นั่งได้ใกล้เขาเข้าไปอีกนิดหน่อย
"ยังพูดไม่จบ จะหนีไปไหน?" เขายกมือเขี่ยเส้นผมที่ร่วงลงมาข้างแก้มเธอไปไว้หลังหู เผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องน่ารักนั่น
"คืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?" ซือหลินมองเธอ "เล่าที่เธอจำได้ให้ฉันฟัง"
เหรินถังกะพริบตา สีหน้างง ๆ ตัวเธอเองก็มึน ๆ เหมือนกัน
เธอก้มหน้าลง เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทางเดินเมื่อกี้อย่างคร่าว ๆ
หลินเสี่ยวกุยมาขอโทษเธอ ปากกาตก และเธอไม่ทันสังเกตว่ามีดตกลงไปด้วยยังไง จากนั้นก็ได้ยินหลินเสี่ยวกุยร้องขึ้นมา ไฟก็สว่าง ทุกคนก็ล้อมรอบเข้ามา