ประตูห้องพักผ่อนปิดลงที่ด้านหลัง
ซือหลินพาเหรินถังมาที่หน้าโซฟา กดไหล่เธอให้นั่งลง
เธอไม่ขัดขืน ทั้งตัวอ่อนปวกเปียก ถูกเขากดลงไปก็ขดตัวอยู่ที่มุมโซฟา มือสองข้างวางบนเข่าอย่างว่าง่าย ก้มหน้าไม่พูดอะไร
“เป็นอะไรไป” ซือหลินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ มองเธอจากเบื้องบน “ถูกคนใส่ร้ายเหรอ?”
เหรินถังส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า
น้ำตาหมุนวนอยู่ในเบ้าตาสองรอบ ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ ไหลลงมาตามแก้มขาวนวล
ซือหลินถูกท่าทางของเธอทำจนหมดอารมณ์โกรธ “ตกลงใช่หรือไม่ใช่?”
เหรินถังเองก็คิดไม่ออก จึงไม่ตอบ
ซือหลินย่อตัวลงจ้องเธอ “พูดสิ เก่งแต่กับฉันนักนี่”
“เมื่อกี้ในทางเดิน พวกนั้นเอาโทรศัพท์มาถ่ายเธอ ทำไมไม่ตีกลับไป?”
“ยืมเสือขู่เป็นไหม? โง่ตายจริง”
เหรินถังถูกเขาพูดจนไม่สบอารมณ์ เงยดวงตาที่แดงเพราะร้องไห้ขึ้นถลึงใส่เขาหนึ่งที
น้ำตากลับหยดแปะลงบนหลังมือของเขาพอดี อุ่น ๆ ร้อน ๆ ร้อนไปถึงก้นบึ้งหัวใจของชายหนุ่ม
“ถลึงตาใส่ฉันนี่เก่งนักนะ” ซือหลินก้มมองหยดน้ำตาบนหลังมือ น้ำเสียงไม่ได้ดุ
เหรินถังบิดตัวหันหน้าหนีไม่มองเขา ซุกหน้าลงบนพนักพิงโซฟา เสียงอู้อี้
“ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ? ทุกคนไม่ชอบฉันเลย”
เหรินถังหดตัวอยู่ที่มุมโซฟา ผมยุ่งเหยิงสยายอยู่บนไหล่ หันท้ายทอยให้เขา ไหล่สั่นเล็กน้อย
เธอไม่ได้ร้องไห้ออกเสียง แต่ซือหลินรู้ว่าเธอกำลังร้อง
หญิงสาวตัวน้อยน่าเอ็นดู ขดตัวเองให้เล็กลงเป็นก้อนเล็ก ๆ ยิ่งกว่าเดิม
เหมือนแมวขาวตัวน้อยที่ถูกฝนเปียก หาบ้านไม่เจอ น่าสงสารเหลือเกิน