เช้าวันสอบกลางภาค หน้าจออิเล็กทรอนิกส์หน้าอาคารเรียนขึ้นข่าวใหญ่ชิ้นหนึ่ง
เป็นประกาศลงโทษฉบับใหม่:
เหลียงจิ้ง วิทยาลัยนาฏศิลป์ เนื่องจากฝ่าฝืนข้อบังคับของสถาบันหลายครั้ง และไม่ให้เกียรติคณะกรรมการสมาชิก ตั้งแต่บัดนี้พ้นสภาพนักเรียน
อีกทั้งยังมีนักเรียนตระกูลสูงอีกสี่คนถูกลงโทษ ด้วยข้อหาชุมนุมก่อเรื่อง ปล่อยข่าวไม่เหมาะสม
ตักเตือนด้วยวาจาอีกหลายคน นับได้หลายสิบคน
ท้ายประกาศปั๊มตราสีแดงของสภานักเรียนตามเคย ลงนามโดยหยานหลิงเอ๋อร์
หินก้อนหนึ่งโยนลงน้ำ ระลอกคลื่นกระจายเป็นวงกว้าง
เหลียงจิ้ง บุคคลสำคัญของวิทยาลัยนาฏศิลป์ รองจากเมิ่งชิงเท่านั้น ญาติห่าง ๆ ของตระกูลกู้ ถูกไล่ออกเพียงแค่คำสั่งเดียว
อีกสี่คนในรายชื่อลงโทษ ก็ล้วนเป็นคนมีชื่อเสียงในวงการตระกูลสูงทั้งสิ้น
ทุกคนเดาได้ว่า เพราะเมื่อคืนพวกเธอไปล้อมเหรินถังที่ทางเดิน ถ่ายรูป ผลักคน
ไม่ทันไรคำสั่งลงโทษก็ตามมา รวดเร็วจนไม่มีแม้แต่โอกาสให้ขอร้อง
หากแต่ก่อนเลขาของคณะกรรมการเป็นเพียงตำแหน่ง ให้คนยอมอ่อนข้อให้สามส่วน
ครั้งนี้ พวกโควต้าต่างตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่า เหรินถัง ตอนนี้คือคนสนิทของซือหลิน ประธานคณะกรรมการ
ไม่ใช่เลขาที่แขวนชื่อไว้วิ่งรับใช้อะไรแบบนั้น แต่เป็นคนที่ถ้ามีใครรังแก เธอคนนั้นจะต้องชดใช้ทันที
สิ่งที่ตามมา คือในใจของโควต้าทุกคน ความอิจฉาที่คลุมเครือจนพูดไม่ถูก...
กระทั่งคนในกลุ่มต่อต้าน ไม่ว่าชายหรือหญิง ปากไม่ยอมรับ แต่ในส่วนลึกของจิตใจ ก็ล้วนเลี่ยงไม่พ้นความอิจฉาริษยานั้น