ชายหนุ่มเผยแผ่นท้องที่แน่นกระชับ เส้นกล้ามเนื้อชัดเจน
กัดฟันถอนหายใจ เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นเล็กน้อย แผ่นหลังและบ่าในแสงสลัวเผยให้เห็นร่องกล้ามเนื้อชัดเจน
เธอกัดริมฝีปากล่าง เบือนหน้าไปทางอื่น น้ำตาไหลรินตามหางตา
เขายกมือบั้นใบหน้าของเธอกลับมา
“ตอนนี้รู้แล้วสินะว่าจะร้องไห้” เสียงของเขาต่ำแหบ น้ำเสียงยังเย็นชา แต่ปลายเสียงหายใจไม่นิ่ง
“ตอนแย่งไมค์เมื่อกี้ไม่ใช่เก่งมากหรอกหรือไง”
เธอไม่ตอบ มือขาวกำหมอนแน่น
ซือหลินจ้องมองเธอ บนเตียงยังดื้อรั้นขนาดนี้ ยอมกัดริมฝีปากล่างกลืนเสียงไว้ในคอ
เขาหัวเราะเบาๆ อ่อนแอแต่ยังชอบทำตัวแข็ง
หยาดน้ำตาที่ห้อยอยู่บนขนตางอนสั่นร่วงลงตามการเคลื่อนไหว แก้มขาวเนียนมีรอยน้ำตาทาเฉียง
ปลายนิ้วขาวเนียนทนไม่ไหว คว้าผมสั้นสีดำที่ท้ายทอยของเขาอย่างไม่เป็นระเบียบ
“แกสมควรแล้ว”
ผ้าปูเตียงยับยู่ยี่เป็นก้อน
“ร้องไห้ทำไม” เขาก้มมองเธอ เสียงยังดุ แต่หายใจแรง “ไม่ใช่แกขอเองหรือไง”
เธอส่ายหน้าทั้งน้ำตา พูดไม่ออกเป็นประโยคเต็มๆ เหลือเพียงเสียงครางอ่อนโยนแผ่วเบา
น้ำตาไหลตามขมับลงไป เปียกเส้นผมที่สยายอยู่บนหมอน ใบหน้าสวยชุ่มไปด้วยน้ำตาจนเละเทะ
เขาก้มลงจูบน้ำตาที่มุมตาของเธอหนึ่งหยด
จูบอย่างแข็งทื่อ ตอนที่ริมฝีปากแตะลงไป ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าลงโทษหรือว่าเจ็บปวด
แล้วก็พูดด้วยเสียงเย็นๆ “สมน้ำหน้า”
ซือหลินมีสามอย่างที่ไม่แตะ
สาวพรหมจารี หญ้าใกล้รั้ว คนธรรมดา
ในชั่วข้ามคืน กับคนคนเดียว ทำลายหมดทุกข้อ
……
ในแปลงดอกไม้ของตึกสภานักเรียน มีลิลลี่แห่งหุบเขาขึ้นอยู่เป็นกอ