แถวที่สาม เจียงอวี่ไป๋เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า กำลังจะหันไปพูดอะไรกับกู้เป๋อเหิง ตอนที่เงยหน้าก็เหลือบไปเห็นเงาด้านข้างของใครคนหนึ่งที่แถวที่สอง ด้านหน้าเฉียงไปทางซ้าย คำพูดที่กำลังจะออกมากลับเลี้ยวหักไปอีกทาง
เขาสะกิดกู้เป๋อเหิงด้วยศอก "นั่นใครวะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"
กู้เป๋อเหิงมองตามสายตาของเขา
แถวที่สอง ฝั่งซ้าย ผู้หญิงคนหนึ่ง ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าละเอียดประณีตจนแทบไม่น่าเชื่อ
ชุดพิธีวันสถาปนาโรงเรียนที่สวมอยู่ กระโปรงยาวแค่เหนือเข่า เผยให้เห็นขาเรียวขาวผ่อง ทั้งตัวทั้งคนทั้งบริสุทธิ์ทั้งเย้ายวน
เขานึกว่ารูปในโฟรัมเปิดฟิลเตอร์มาเว่อร์ว้างเกินจริง ที่แท้ตัวจริงยิ่งสวยกว่า และนิสัยก็ดีกว่าอีก
เจียงอวี่ไป๋เลียมุมปาก "โคตรจะถูกปากฉันเลยวะ"
ทั้งแพงทั้งเดี๋ยว ทั้งแบบนี้นี่โคตรเสียว ฉันรอไม่ไหวแล้วว่าจะได้เห็นหน้าตอนร้องไห้
กู้เป๋อเหิงมองเงาด้านข้างนั้นอีกครั้ง ยิ่งดูก็ยิ่งตะลึง
แต่... คนของคณะกรรมการ อย่าไปยุ่งดีกว่า
กู้เป๋อเหิงพูด "ไม่ใช่คุณหนูตระกูลไหน เป็นแค่โควต้า"
เจียงอวี่ไป๋เลิกคิ้ว ยิ้ม "โควต้า? โควต้ามีดีอะไรถึงกล้านั่งแถวที่สอง ช่างเถอะ ต่อให้เป็นใครก็เป็นแค่เหยื่อตัวใหม่ที่หลุดตาข่าย"
"เป็นไง ลากมาสนุกด้วยกันหน่อย?"
เขาลดเสียงลง สายตายึดติดกับแผ่นหลังของเหรินถัง "ดูขานั้นสิ ขาวเรียวขนาดนั้น ไปหนีบไว้อีกทีคงฟินตาย ชมอีกเอวกับก้นนั่น มือเดียวก็โอบได้ แล้วจับจากข้างหลังกดซะคงโคตรเสียว"
กู้เป๋อเหิงเหลือบตามองเขา "นานแค่ไหนแล้วที่แกไม่ได้เปิดโฟรัม"