กู้เป๋อเหิงกับเจียงอวี่ไป๋เพิ่งจะเดินลงมาจากชั้นบน ก็เห็นภาพนั้นพอดี
ซือหลินจูงเหรินถังเดินฝ่าฝูงชนไป ข้างหลังตามมาด้วยเผยเหิงที่เอามือล้วงกระเป๋า
กู้เป๋อเหิงขยับหลบให้ แล้วก้มหน้าลงเล็กน้อย
ซือหลินเดินผ่านพวกเขาไปโดยไม่ชะงักฝีเท้า แค่ทิ้งประโยคเดียวไว้ "ต่อไป พวกเธอเล่นให้สนุกนะ"
เผยเหิงเดินตามหลังมา ตอนผ่านกู้เป๋อเหิงก็ตบไหล่เขาเบา ๆ ไม่พูดอะไร แล้วเดินออกไปอย่างเกียจคร้าน
หลินเสี่ยวกุยและซูเนี่ยนถูกข้ารับใช้ดึงขึ้นมาจากสระน้ำ ตัวเปียกโชก ชุดนักเรียนติดแน่นอยู่ที่ขา น้ำหยดตามปลายผมลงมา
พวกเธอยังไม่ทันได้หาเหรินถังให้ช่วย ก็พบว่าเธอไปแล้ว
สองคนมองหน้ากัน อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกไม่รู้จะทำยังไง ทั้งไม่กล้าเชื่อ
เหรินถังทำอย่างนั้นได้ยังไง ทิ้งพวกเธอไว้ตรงนี้ แล้วตัวเองเดินจากไป?
หลินเสี่ยวกุยลืมไปแล้วว่า เธอเป็นคนพูดเองว่าจะช่วยแค่ครั้งสุดท้าย
เย่เมี่ยนพิงอยู่ที่บาร์ มองไปที่ประตูบานใหญ่ นิ้วมือขยับโดยไม่รู้ตัว สัมผัสป้ายชื่อระดับเอฟที่ติดอยู่ที่หน้าอกของตัวเอง
เพื่อนข้าง ๆ ถอนหายใจ พูดเสียงเบา "หล่อนโชคดีจริง ๆ สวยหน่อยก็ถูกหัวหน้าคณะกรรมการมองเข้าให้ เราเองก็สวย ทำไมไม่มีวาสนาแบบนั้นบ้างนะ"
"ไม่ใช่เรื่องวาสนา" เย่เมี่ยนถอดป้ายชื่อระดับเอฟออกวางไว้บนบาร์ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แต่ในตาไม่มีความยินดีเลย
"ฐานะเดียวกัน เราอยู่ที่นี่ เป็นเอฟ แต่ที่หล่อนยืนอยู่ เป็นเอส"
"จะให้ฉันเชื่อว่าเป็นแค่เรื่องวาสนาเหรอ? ฉันไม่เชื่อหรอก"
กู้เป๋อเหิงเดินมาหน้าหลินเสี่ยวกุย จ้องพวกเธออย่างเย็นชา "อ๋อ ไปหลบอยู่หลังกำแพงหินนี่เอง หาให้แทบตาย"