เย่เมี่ยนถูกเขาดึงให้เข้าไปติดอีกครึ่งก้าว เสียงหงึมๆ เบาๆ แต่ก็ไม่ได้หลบ
กู้เป๋อเหิงยืนมองอยู่ข้างๆ มุมปากยกยิ้มบางๆ
เขามองออกอยู่แล้วว่าเย่เมี่ยนไม่ได้ออกมาเพราะกลัว
เธอแค่เห็นว่าเวลาใกล้จะหมดแล้ว ตั้งใจทำแบบนี้ ไม่ต้องการให้พวกเขาแพ้ และไม่อยากให้พวกเขาเสียหน้า
พูดกันมาถึงขนาดนี้ ปูทางไว้ให้เรียบร้อยขนาดนี้ ถ้าไม่รับไม้ต่อก็ไม่ให้เกียรติเธอเกินไปแล้ว
พูดตรงๆ เย่เมี่ยนอยู่กับเขาและเจียงอวี่ไป๋มาระยะหนึ่งแล้ว เริ่มจะเบื่อๆ อยู่แล้วด้วยซ้ำ คืนนี้ตั้งใจจะไปเปลี่ยนรสนิยมกับวงการอื่น
แต่ดูจากตอนนี้ก็ไม่ต้องแล้ว
กู้เป๋อเหิงยกมือขึ้น หนีบคางของเย่เมี่ยน ก้มลงประกบริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ
เป็นการรุกล้ำที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของ ร้อนแรงและดุเดือด ดูดดึงอยู่สองสามทีแล้วจึงปล่อย
ฝ่ามือใหญ่ของเขาลูบไล้ลงไปตามแผ่นหลังส่วนล่างของเธอ ฟาดลงบนสะโพกที่ได้รูปทีหนึ่ง "เชื่อฟังนะ คืนนี้รออยู่ ให้พวกเราจับเธออีกครั้งให้หนำใจ"
เย่เมี่ยนถูกเขาจูบจนปากแดงชุ่มฉ่ำ ก้มหน้าอย่างเขินอาย
แต่ในใจเธอรู้ดี ผ่านด่านนี้ไปได้แล้ว
กลุ่มของกู้เป๋อเหิงและเจียงอวี่ไป๋ ถือเป็นกลุ่มที่อยู่ระดับสูงสุดของวงการนี้แล้ว
เธอไม่เต็มใจที่จะไปปรนนิบัติขุนนางระดับบีพวกนั้นหรอก
แต่ถ้ากู้เป๋อเหิงออกปากส่งตัวเธอไป ไม่ต้องพูดถึงขุนนางระดับบี ต่อให้ถูกส่งต่อเป็นของขวัญให้กับหัวหน้าตระกูลที่แก่ชราเหล่านั้น เธอก็ไม่มีทางขัดขืน
โชคดีที่กลุ่มต่อต้านก่อเรื่องวุ่นวายแบบนี้ กลับทำให้เธอฉวยโอกาสไว้ได้
เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ยิ้มอ่อนโยนและน่ารักให้กู้เป๋อเหิง แล้วก็เดินไปพร้อมกับเด็กสาวอีกสองคน ถูกขุนนางระดับเอคนหนึ่งนำลงไปที่ชั้นหนึ่ง