เสื้อผ้าถูกทิ้งเกลื่อนกลาดไปตามพรม ตั้งกางเกง เข็มขัด กระโปรงจีบ ชุดชั้นในสีขาว
รองเท้าสองคู่ พันกันยุ่งเหยิง ล้มระเนระนาดอยู่ที่ปลายเตียง
ซือหลินเสียอาการไม่บ่อยนัก เขากัดกรามแน่น สีหน้าทั้งอดกลั้นและหลงใหล
ที่นอนบุ๋มลงไป
หญิงสาวขนวดคิ้วแน่น นิ้วมือเรียวขาวกำหมอนแน่น ข้อนิ้วซีดเผือด
ซือหลินจ้องมองเธอ ใบหน้าขาวผ่องไม่เหมือนตอนปกติที่อ่อนโยนน่ารัก กลับเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ยั่วยวน
น้ำตาที่ไหลออกมาเพราะสรีระตอบสนอง ซึมเข้าสู่เส้นผมสีดำที่สยายอยู่
ตั้งแต่แรกเห็นเธอ เขาก็อยากแกล้งเธอ อยากเห็นเธอกลัว อยากเห็นเธอกลัวมากขึ้นไปอีก
หญิงสาวผู้น่าสงสาร ร่างกายอ่อนแอแบบนั้น คงทนไม่ไหวแน่
แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งเฉย ไม่ยอมใจอ่อนแม้แต่น้อย
——
นอกสภานักเรียน ในห้องจัดเลี้ยง
ประตูห้องชุดชั้นสามเปิดออกทีละบาน
เสียงฝีเท้า เสียงหยอกล้อ เสียงออดอ้อนละมุนของเด็กสาวดังมาจากทางเดิน
เจียงอวี่ไป๋เดินออกจากห้องชุดด้านในสุด เสื้อเชิ้ตเปิดอก กระดุมติดไว้แค่สองเม็ดล่าง
เย่เมี่ยนซบตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว ขาอ่อนแรงจนเดินไม่ไหว รองเท้าส้นสูงก้าวเฉไปเฉมาบนพรม ทุกก้าวสั่นเทา
"เดินให้ดีๆ สิ" เจียงอวี่ไป๋ก้มมองเธอ มือบีบเอวเธอเบาๆ
เย่เมี่ยนเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย "คุณเจียง ให้หนูพักก่อนสิคะ"