เวินเหยี่ยนกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งครั้ง
จี้เหยียนเห็นรายละเอียดเล็กๆ นี้ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย รู้ว่าตนพูดถูกจุด
เผยเหิงยืนอยู่ข้างๆ มองเห็นสีหน้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปของเวินเหยี่ยน
เขารู้จักเวินเหยี่ยนมาหลายปี ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
ไม่ใช่ความคึกคักตอนไล่ล่าหญิงสาว ไม่ใช่ความสุขุมเยือกเย็นตอนวางแผน แต่เป็นความลังเลและความเงียบ
มีเพียงการหวงแหน ถึงจะลังเล
เวินเหยี่ยน...เริ่มจะจริงใจกับเหรินถังคนนั้นไปแล้วหรือเปล่านะ?
เผยเหิงสมองตื้อไปหมด
เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเขายังคอยระวังผู้หญิงคนนี้อยู่ด้วยกันเลย วันนี้ที่จัดฉากขึ้นมา ก็เป็นกลอุบายที่พวกเขาวางกับดักเหรินถัง
ทำไมจากแผนการ อยู่ดีๆ กลายเป็นใจสั่นไปได้?
เผยเหิงแทบคลั่ง สองคำแบบนี้ มันเกิดขึ้นพร้อมกันได้ยังไงกัน?
จี้เหยียนถอยกลับไปที่ขอบบาร์ ยกแก้วขึ้น
จริงๆ เขาไม่ค่อยดื่มของแรงๆ อย่างวิสกี้ แต่ตอนอารมณ์แปรปรวน สองสามแก้วก็เป็นตัวเลือกที่ดี
จี้เหยียนรินเหล้าในแก้วเข้าปากจนหมด วันนี้ถึงจะมีเรื่องขัดหูขัดตานิดหน่อย แต่ยังไง เป้าหมายก็สำเร็จแล้ว
เขามองไปที่เวินเหยี่ยน คนคนนี้ ดูภายนอกอ่อนโยนสุภาพ กับใครก็วางตัวดีไปหมด
แต่คนทั้งสี่ของพวกเขา จะหน้าตาหรือนิสัยต่างกันแค่ไหน ก็ล้วนมีความหยิ่งที่ถูกตามใจจนติดตัวมาในกระดูก
ของที่พวกเขาชอบ ไม่เคยปล่อยมือง่ายๆ
ความตั้งใจของเวินเหยี่ยนเรื่องนี้ ฝังรากไว้นานแล้ว
แทนที่จะปล่อยให้เขาคิดถึงไม่เลิกรา กลายเป็นซือหลินคนต่อไป ก็ให้เขาสมใจเสียเลย