น้ำเสียงของเผยเหิงฟังดูซับซ้อน "แน่ใจนะ? ตอนนี้ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว"
"งั้นก็ไม่ต้องพูด" จี้เหยียนตอบเสียงเย็น
"เรื่องนี้จบแค่นี้ หลังจากนี้เหรินถังจะเป็นยังไงในเซิ่งหลาน ไม่เกี่ยวกับเรา"
เวินเหยี่ยนพิงเสาระเบียงอยู่ ตั้งแต่เมื่อกี้แทบไม่ได้พูดอะไรเลย
เขาฟังออกว่าจี้เหยียนหมายถึงอะไร
จริงด้วย ถ้าไม่มีคณะกรรมการคุ้มครอง เหรินถังในเซิ่งหลานก็เป็นแค่เนื้อบนเขียงให้ใครก็ได้จัดการ
หน้าตาเธอคนนั้น รูปร่างเธอคนนั้น แถมชื่อเสียงที่เพิ่งไปทำให้หัวหน้าคณะกรรมการโกรธ แค่เรื่องเดียวก็ทำให้เธอตายได้เป็นร้อยครั้งแล้ว
เวินเหยี่ยนเดินไปข้างๆ เหรินถัง ก้มลงมองอยู่พักหนึ่ง
ขนตาของเธอยาวมาก ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย หลับอยู่ยังดูน่าสงสารน่าเอ็นดู
เขาพูดขึ้น "ถ้าจะว่าไปตามความเป็นจริงแล้ว เธอไม่ได้คิดวางแผนอะไรอย่างที่เราจินตนาการกันไว้เลยสักอย่าง"
เผยเหิงขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"
เวินเหยี่ยนเงยหน้าขึ้น "จุดเริ่มต้นของเหรินถังกับซือหลิน คือซือหลินเป็นฝ่ายข่มขู่เธอก่อน พวกเราลืมไปแล้วเหรอ?"
"เธอไม่เคยเข้าใกล้พวกเราเองแม้แต่ครั้งเดียว พวกเราต่างหากที่เป็นคนดึงเธอเข้ามา"
"จริงๆ แล้วเธอก็แค่โควต้าคนหนึ่งที่ขี้กลัว ร่างกายไม่แข็งแรง แค่อยากมีชีวิตรอดในเซิ่งหลาน"
"เรื่องนี้ พวกเรายืนสูงเกินไป เลยมองเรื่องง่ายๆ ให้กลายเป็นเรื่องซับซ้อน"
จี้เหยียนจ้องเวินเหยี่ยน นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง