หลินเสี่ยวกุยยืนอยู่ข้างๆ ซูเนี่ยน ซูเนี่ยนประสานมือไว้ด้านหน้า คิ้วขมวด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล "เสี่ยวกุย ถังถังเธอจะ..."
"ใครจะรู้" หลินเสี่ยวกุยละสายตา น้ำเสียงเรียบเฉย
"คงเป็นเพราะคิดว่าตัวเองเก่งเกินไป ไปทำให้คณะกรรมการไม่พอใจเข้า"
ซูเนี่ยนคิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่น ดูเหมือนจะเป็นห่วงจริงๆ
แต่นิ้วมือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเธอ ค่อยๆ คลายออก
เหรินถังเคยช่วยเธอหลายครั้ง นี่คือข้อเท็จจริง
แต่อันดับทุนการศึกษาของเธอถูกเหรินถังแย่งไป นี่ก็เป็นข้อเท็จจริงเช่นกัน
ซูเนี่ยนคิดอะไรอยู่ในใจ ตัวเธอเองก็บอกไม่ชัด
—
เช้าวันรุ่งขึ้น เหรินถังเดินลงมาจากบันไดชั้นสองของร้านดอกไม้ จับราวบันไดไว้ ก้าวช้าลง
ไวน์หวานแก้วนั้นเมื่อคืนออกฤทธิ์หนักเกินไป ตอนนี้หัวของเธอยังปวดอยู่เลย
พอเลี้ยวหัวบันได ก้าวเท้าของเด็กสาวก็หยุดชะงัก เพราะมีคนยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ชั้นล่างของร้านดอกไม้
คนผู้นั้นหันหลังให้เธอ ตัวสูงใหญ่โอ่อ่า แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้ร้านดอกไม้เล็กๆ ดูคับแคบลงไปอีก
บนเคาน์เตอร์มีช่อดอกลิลลี่แห่งหุบเขาวางอยู่ เป็นของที่เพิ่งส่งมาเมื่อวาน กลีบดอกสีขาวห้อยระไรรอยู่ระหว่างใบไม้สีเขียว ชายคนนั้นก้มหน้ามองดอกไม้ช่อนั้น ไม่รู้ว่ามองมานานแค่ไหนแล้ว
เหรินถังจับราวบันไดไว้ไม่ขยับ "คุณซือ คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
ซือหลินหันกลับมา เขายังใส่เสื้อผ้าชุดเดิมจากเมื่อวาน ปลายแขนเสื้อมีรอยยับเล็กน้อย
สีหน้าเรียบเฉย อ่านไม่ออกว่าโกรธหรือดีใจ แต่วงตาด้านในมีเส้นเลือดแดงบางๆ