ซือหลินเปลี่ยนทิศทางก้าวเท้า มุ่งหน้าไปที่ห้องทำงานของคณะกรรมการอีกครั้ง
ประตูเปิดออก และเผยเหิงที่กำลังเล่นเกมอยู่ อดทนรอที่จะล้างตา เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียง เขาเห็นซือหลินเดินเข้ามาก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
เมื่อกี้ยังปิดประตูเสียงดังออกไป หน้าตาบูดบึ้ง แต่ตอนนี้กลับมา แม้มุมปากจะยังกดลง แต่ไอความดุร้ายระหว่างคิ้วนั้นจางหายไปกว่าครึ่ง
"ไม่ได้ไปสูบบุหรี่หรอกรึไง? ทำไมสูบไปสูบมา อารมณ์ดีขึ้นได้ล่ะ?" เผยเหิงวางโทรศัพท์ลง พูดล้อเลียน
ซือหลินไม่สนใจเขา เดินไปนั่งลงตรงข้ามเวินเหยี่ยน ขายาวเหยียดไขว้อย่างเกียจคร้าน หยิบไฟแช็กขึ้นมาหมุนไปมาระหว่างนิ้ว สายตามองผ่านเวินเหยี่ยนอย่างไม่ตั้งใจ แฝงไว้ด้วยความสะใจที่มีเพียงตัวเองเท่านั้นที่รู้
เวินเหยี่ยนสบตากับเขา รู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
ก่อนที่ซือหลินจะออกไป เขายังทำท่าจะกินคนเข้าไป แต่ตอนที่กลับมา สายตาที่มองเขานั้น มันมีความรู้สึกเหนือกว่าแบบบอกไม่ถูกคืออะไร?
ถึงแม้เวินเหยี่ยนจะรู้สึกได้ มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่เขาจะเดายังไงก็เดาไม่ถึงว่า แฟนของเขาที่เพิ่งจะพูดขอบคุณเขาอย่างนุ่มนวลอ่อนหวานในห้องทำงานเมื่อครู่ ต่อมาในทางเดินได้ชนกับซือหลิน ลองดีไม่สำเร็จ กลับถูกกดลงกับกำแพงจูบจนซาบซ่าน
—
ไม่กี่วันต่อมา การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของดาราเซิ่งหลานก็เริ่มขึ้น ภายในหอประชุมที่นั่งแน่นขนัด
แถวหน้ายังคงเป็นที่นั่งพิเศษของคณะกรรมการ
สี่คนนั่งลงอย่างสุขุม บุคลิกต่างกัน
เหรินถังเดินตามเวินเหยี่ยนไปนั่งลงที่ข้างๆ เขา
เธอสวมกระโปรงชุดนักเรียนสีน้ำเงินเข้ม ท่ามกลางนักเรียนตระกูลสูงที่แต่งกายเต็มยศเหล่านั้น ดูเรียบง่ายเป็นพิเศษ แต่ใบหน้าขาวผ่องนั้น ยังคงโดดเด่นกว่าสาวๆ ที่แต่งหน้าอย่างพิถีพิถันทุกคน