ฟ้ามืดแล้ว หยางหวยฮวาลางานไว้สองวัน พรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน
หยางหวยฮวาไม่ได้ไปนอนห้องเซี่ยงอ้ายตั่ง แต่ไปนอนกับเซี่ยงเถียนในห้องของเซี่ยงอ้ายหมินแทน
เซี่ยงเถียนไม่เคยนอนกับผู้ใหญ่เลย ก่อนหน้านี้เธอนอนห้องเดียวกับเด็ก ๆ หลายคน เสียงดังเอะอะกันตลอด จนเธอชอบอยู่คนเดียวมาก!
แต่พอเอนตัวลงนอนจริง ๆ เซี่ยงเถียนกลับรู้สึกว่าใจสงบลงทันที เมื่อได้ยินเสียงลมหายใจของแม่ เธอก็รู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
“ยื่นมือมาสิ แม่ขอดูหน่อย!”
เซี่ยงเถียนยื่นมือไปให้แต่โดยดี
แผลพุพองยุบลงไปแล้วก็จริง แต่บนมือที่เคยได้รับการทะนุถนอมมาตลอดยังเห็นชัดอยู่ดี
“ลูกคิดยังไงล่ะ?”
“แม่!” เซี่ยงเถียนออดอ้อนพลางโผเข้าไปกอด “หนูผิดไปแล้ว!”
หยางหวยฮวาโอบเซี่ยงเถียนไว้ “เถียนเถียน แม่ผ่านวันที่ลำบากมาแล้ว แม่ไม่อยากให้ลูกสุขสบายอยู่ที่บ้าน แต่พอออกไปข้างนอกกลับต้องลำบาก”
“อื้ม หนูรู้แล้วค่ะ แม่”
“เช้าตรู่วันนี้จิ่งอวี่ชวนพาลูกชายมาบ้านเราด้วย!” หยางหวยฮวาตบหลังเซี่ยงเถียนเบา ๆ “เขาหอบของมาเต็มไปหมด บอกว่าขอบใจที่ลูกช่วยลูกชายเขาไว้!”
“อื้ม!” เซี่ยงเถียนไม่เคยมีความรักมาก่อนก็จริง แต่คลิปสั้น ๆ เธอดูมาไม่น้อย พอเจอใบหน้าหล่อขนาดนั้น แถมเขายังบอกว่าชอบเธอ ใจเธอก็หวั่นไหวอยู่บ้าง แต่เธอเป็นคนไม่ค่อยรู้สึกมั่นคงนัก จึงคิดว่าผู้ชายไว้ใจไม่ได้!
“แม่ดูแล้ว เหมือนเขาจะชอบลูกนะ!”
“...อื้ม ตอนนั้นเขาก็บอกแบบนั้นค่ะ”