แม่ของเธอจัดนัดดูตัวให้ก็เพราะไม่อยากให้เธอลงชนบท ส่วนข้อได้เปรียบของเขาก็คือ เขาเป็นคนที่แม่ของเธอคัดเลือกมาอย่างดีจากตัวเลือกนับพัน!
เธอเองก็เติบโตมาในความรักและการตามใจ แม่กลัวว่าการให้เธอดูตัวไปเรื่อย ๆ จะกระทบชื่อเสียง จึงแอบสืบถามข้อมูลอยู่รอบหนึ่งด้วยตัวเอง พอแน่ใจว่าได้คนที่เหมาะสมแล้ว ถึงค่อยให้เซี่ยงเถียนไปพบ!
ทุ่มเทถึงเพียงนี้ จิ่งอวี่ชวนยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ เขายิ่งไม่ควรทำให้ความตั้งใจดีของแม่ยายในอนาคตสูญเปล่า!
ในเมื่อผ่านด่านพ่อตาแม่ยายในอนาคตมาแล้ว! ที่เหลือก็มีแค่สาวน้อยคนนั้น!
จิ่งอวี่ชวนรู้สึกว่า ต่อให้เป็นชิ้นส่วนที่ซับซ้อนลับที่สุด เขาก็ยังแยกมันออกมาตรงหน้าได้อย่างกระจ่าง ทว่าแค่คิดถึงสาวน้อย สมองกลับยุ่งเหยิงไปหมด มีเพียงใบหน้าขาวน่ารักของเธอที่ลอยวนอยู่ในหัว
จิ่งอวี่ชวนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงลุกไปที่ห้องของจิ่งโจว
ก๊อก ก๊อก ก๊อก~
“ใครครับ?”
“พ่อเอง”
ที่จริงจิ่งโจวค่อนข้างกลัวพ่อ เขาก้มหน้าไปเปิดประตู “พ่อครับ”
“คุยกันหน่อยได้ไหม?”
ไม่สะดวก! เขาตะโกนในใจ แต่ปากกลับตอบตามตรงว่า “เข้ามาสิครับ”
พ่อลูกคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียง อีกคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร
สุดท้ายจิ่งโจวเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ “พ่ออยากคุยเรื่องอะไรครับ?”
“วันนี้ลูกไปต่อยตีกับคนอื่นมาเหรอ?”
“...ครับ” จิ่งโจวขยำผ้าห่มด้วยสองมือ
“ทำไม?”
“พวกนั้นด่าผมว่าเป็นลูกไม่มีพ่อ”
แววตาจิ่งอวี่ชวนหม่นลงเล็กน้อย “ใคร?”
“โจวเหวินกับโจวอู่ ลูกบ้านลุงโจว แล้วก็จางต๋าจื้อ ลูกบ้านลุงจางครับ”