เซี่ยงเถียนคิดแล้วก็ยังอดขำไม่ได้ เมื่อวันก่อนครอบครัวลุงใหญ่ก็อุตส่าห์ลำบากนั่งกินหมั่นโถวแป้งดำกับเธอด้วย!
คงเพราะเธอเหนื่อยจนสมองทึบไปหมด ลุงใหญ่อยู่ในหมู่บ้านก็ไม่ได้ขัดสนอะไร จะบอกว่ากินแป้งขัดสีทุกมื้อก็คงไม่ใช่ แต่ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงก็น่าจะได้กินของดี ๆ บ้าง!
เซี่ยงเถียนซาบซึ้งในน้ำใจของครอบครัวลุงใหญ่เหลือเกิน แม้แต่ตุนตุนก็ยังกินหมั่นโถวแป้งดำไปเกือบครึ่งลูก!
“ตุนตุน มานี่สิ!”
เธอหยิบนมอัดเม็ดสองเม็ดออกมาจากมิติ ยัดเข้าปากตุนตุนเม็ดหนึ่ง ส่วนอีกเม็ดก็ใส่ปากตัวเอง
ตุนตุนเบิกตาโต มือปิดปากไว้แน่น กลัวว่าขนมจะหล่นออกมา
นมอัดเม็ดทั้งเม็ดใหญ่เกินไปสำหรับตุนตุนอยู่สักหน่อย!
“อมไว้เดี๋ยวก็ละลายแล้ว” เซี่ยงเถียนหัวเราะพลางลูบหัวตุนตุน “อย่าบอกย่านะ นี่เป็นความลับของเราสองคน”
เด็กตัวน้อยปิดปาก พยักหน้าอย่างจริงจัง น้ำลายสอพลางลิ้มรสหอมนม
เซี่ยงเถียนมองท่าทางน่ารักของตุนตุนแล้วยิ้ม “ไปเก็บผลเถาวัลย์งูกันเถอะ!”
สายลมอ่อนพัดผ่านเส้นผม เซี่ยงเถียนหรี่ตาลงอย่างสบายใจ ท้องฟ้าสีครามกระจ่างใส ไร้เมฆแม้แต่ก้อนเดียว!
ไม่รู้ว่าจิ่งอวี่ชวนกำลังทำอะไรอยู่
อยู่ในเมือง เขาจะได้เห็นท้องฟ้าสวย ๆ แบบนี้ไหมนะ?
นมอัดเม็ดในปากละลายหมดแล้ว แต่ปากก็ยังหอมหวานอยู่
แต่งงานหรือ?
ส่วนเจ้าหนุ่มจิ่งโจวนั่นก็ไม่ใช่คนดีอะไร แต่แม่พูดถูก เด็กที่ไม่มีแม่ สุดท้ายก็ต้องงอกหนามขึ้นมาปกป้องตัวเอง!
เธอไม่ได้หวังให้เขามองเธอเป็นแม่จริง ๆ อย่างน้อยแค่เป็นเพื่อนกันก็ไม่เห็นมีปัญหา!