หยางหวยฮวาส่ายหน้า “นิสัยของเถียนเถียนน่ะ ถ้าจนตรอกขึ้นมาก็พร้อมพังไปด้วยกัน เราคิดว่าถ้าเธอถูกใจจิ่งอวี่ชวนก็ให้แต่งงานกัน ถ้าไม่ถูกใจ ฉันก็ยกงานของฉันให้เถียนเถียน อย่างน้อยก็ให้เธออยู่ในสายตาเรา จะได้คิดหาทางอื่นต่อ ส่วนทางจิ่งอวี่ชวน ฉันไม่รู้ว่าทางนั้นบอกเขาหรือยัง”
หยางหวยฮวาเองก็ยังอกสั่นขวัญแขวน แม้จะอยู่ในสายตา เธอก็ยังกลัวว่าหากเผลอแค่แวบเดียวลูกจะถูกรังแก แล้วถ้าฮั่วเฉิงหลินพาเถียนเถียนไปซ่อนในหุบเขาสักแห่งจริง ๆ เธอก็กลัวว่าจะไปไม่ทันแม้แต่ตอนเก็บศพ
เซี่ยงเป่ยเข้าใจเหตุผลของแม่ แต่ในใจก็ยังโกรธ “ถึงอย่างนั้นก็ไม่เห็นต้องรีบตัดสินใจขนาดนี้เลยนี่ครับ”
“ทางตระกูลฮั่วทำลายชื่อเสียงของเถียนเถียนไปแล้ว ถ้าฉันยังไม่รีบจัดการ เถียนเถียนก็จะถูกยัดเยียดว่ามีคู่หมายทั้งที่ไม่เป็นความจริง”
“เซี่ยงเป่ย พูดดี ๆ หน่อย” จางเสี่ยวหนานทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว เซี่ยงเป่ยพูดจาเหมือนหมาบ้าจริง ๆ ทุกคำมีแต่หนาม
เซี่ยงอิ๋นยกมือปาดตา หางตาแดงก่ำ น้ำเสียงหนักอึ้ง “เสี่ยวเป่ย เรื่องนี้พ่อไร้ความสามารถเอง คิดทางแก้ได้แค่นี้”
หัวใจเซี่ยงเป่ยกระตุกวูบ “พ่อ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” พูดจบก็ลุกขึ้น “ผมไปดูจิ่งอวี่ชวนหน่อย”
จิ่งอวี่ชวนกำลังล้างผักอยู่ หางตาพลันเหลือบเห็นเซี่ยงเป่ยตรงประตู
“พี่”
“ออกมา”
จิ่งโจวดูหวาดกลัวอยู่บ้าง “พ่อครับ”
จิ่งอวี่ชวนลูบผมเขา “อยู่ช่วยแม่ล้างผักตรงนี้นะ”
“ครับ”
เซี่ยงเป่ยเดินนำหน้า จิ่งอวี่ชวนตามหลังไป