“หึ~” เซี่ยงเป่ยพยักหน้าอย่างพอใจ “ถ้าฉันรู้ว่าเธอกับลูกชายรังแกน้องสาวฉัน ฉันจะหักฟันหน้าเธอให้ร่วงเลย”
ยิ้มเข้าไปสิ ยิ้มอะไรนักหนา!
จิ่งอวี่ชวนรู้สึกราวกับมีฝูงกาโบยบินผ่านหัว พี่ภรรยาคนนี้เวลาไม่ได้โมโหจริง ๆ กลับทำตัวเด็กขนาดนี้เลยเหรอ?
เขาพยักหน้าตามน้ำ “ผมไม่ทำหรอก ถ้าจิ่งโจวรังแกเถียนเถียน คุณก็หักฟันหน้าเขาได้เลย”
เซี่ยงเป่ยส่งเสียงฮึอย่างวางท่า ก่อนลุกเดินเข้าบ้านไป
จิ่งอวี่ชวนแอบลูบท้องตัวเอง โดนจนเขียวแน่ ๆ!
เขาส่ายหน้าอย่างขบขัน ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แล้วเดินตามเซี่ยงเป่ยไป
มื้อกลางวันเซี่ยงเถียนทำปลานึ่งหนึ่งตัว ผัดไข่กับต้นหอมใหญ่ แช่เห็ดหูหนูไว้กำมือหนึ่งแล้วคลุกซีอิ๊วกับพริกเป็นยำ ที่จริงจิ้มวาซาบิอร่อยที่สุด แต่น่าเสียดายที่เธอไม่กล้าเอาออกมา
สุดท้ายยังทำมันฝรั่งซอยผัดน้ำส้มสายชูอีกจาน ส่วนอาหารหลักเป็นหมั่นโถวแป้งผสมสองชนิดที่หยางหวยฮวานึ่งไว้ตั้งแต่เช้า เอาไปอุ่นก็ทานได้เลย
“เสร็จแล้ว เดี๋ยวผมยกไปเอง” จิ่งอวี่ชวนเดินเข้าครัวมาพร้อมรอยยิ้ม ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เซี่ยงเถียนกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “พวกคุณไปทำอะไรกันมา?”
เซี่ยงเป่ยพิงกรอบประตูครัวแล้วกระแอม “แค่ก ๆ เถียนเถียน หอมจังเลย ฉันหิวแล้ว”
เซี่ยงเถียนมองเซี่ยงเป่ยที แล้วหันไปมองจิ่งอวี่ชวนที “สองคนนี้มีพิรุธ...”
“ฉันยกปลานี่เอง ระวังลวกมือนะ” เซี่ยงเป่ยรีบขัดจังหวะ แล้วยกปลาเดินออกไป
“ไปกันเถอะ พี่ชายเราก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ”